Afgelopen juni heeft Joris Coppes voor zijn afstudeerscriptie de ‘Wagner Group | Sport Management Institute-award’ gewonnen. Hij kreeg een negen voor zijn scriptie. Komend jaar mag hij naar een internationaal congres in Amerika om zijn scriptie te vertonen. Zijn onderwerp? Personal branding van de Nederlandse topsporter door middel van Social Media. (SportKnowHow)

Het onderzoek van Coppes ging om de vraag: “kunnen Nederlandse topsporters via sociale media een eigen personal brand opbouwen?” Het antwoord op deze vraag bleek ‘ja’ te zijn.

Het onderwerp topsport en social media (of online personal branding, of wat voor naam je het precies geeft) boeit me mateloos. Scholte Personal Branding heeft ook een kleine bijdrage aan het onderzoek mogen leveren door met een aantal topsporters het personal brand assessment uit te voeren.

Een sporter, zo zou je denken, ontleent zijn autoriteit en reputatie aan haar resultaten. En daar zie ik natuurlijk een link met professionals in het bedrijfsleven en bij de overheid. Als je goed bent, dan kom je vanzelf wel boven drijven. Maar bij sporters gaat het natuurlijk verder. Mensen zijn gek van sport en van het kijken naar sport. En mensen zijn dus ook gek van ‘hun’ sporters te zijn. Social media heeft de afstand tot veel sporters geminimaliseerd tot een enkele muisklik. Nieuws komt niet meer exclusief van journalisten die met hun perskaart een sporter hebben weten te bereiken. Nieuws komt van sporters zelf en daar kun je dan als ‘fan’ op reageren. In de hoop daar weer een reactie op te krijgen.

Dat een sporter, zeker een topsporter grote aantallen volgers op Twitter en ‘fans’ op Facebook kan verzamelen is me wel duidelijk. Maar waarom zou een sporter dat doen? Ik vroeg het vandaag aan Coppes. Zijn antwoord is op te delen naar drie groepen.

1. ten eerste voor de sporter zelf, het is een vorm van waardering om veel volgers te hebben. De volgers, vrienden en fans kunnen direct een bericht bij de sporter achterlaten: meeleven tijdens een blessure, succes wensen voor een wedstrijd of feliciteren met een behaald resultaat. Maar het gaat verder, de sporter heeft de kans om meer van haarzelf te laten zien. Welke persoon gaat er schuil achter een medaille winnaar. Om hier achter te komen was je vroeger echt overgeleverd tot de journalistiek. Nu kunnen (met de nadruk op kunnen) sporters zelf werken aan het beeld dat anderen van hen heeft. En waarom zouden ze dit doen? Omdat ze zowel tijdens hun carrière als daarna meer kunnen en willen doen dan alleen sporten. Sowieso eindigt de sportloopbaan een keer. Maar ook tijdens de sportcarrière vinden sporters het leuk om bijvoorbeeld clinics te geven, lezingen te verzorgen, interviews te geven, maatschappelijk relevant bezig te zijn of voor een sponsor actief te zijn.
2. voor de sponsor dus, voor veel profsporters degene die hun salaris betaalt. Online presence is aandacht, is een manier om de ‘merkwaarden’ van de sporter, maar ook die van de sponsor te communiceren. En dan hoeft dit niet eens doorspekt te zijn met de naam van de sponsor. Online activiteit kan ook bijdragen aan de offline bekendheid van de sporter
3. de ‘fans’, de volgers de mensen zoals jij als ik die de sporters bewonderen en die het geweldig vinden om te volgen wat hun helden doen. En het helemaal leuk vinden als een (oud)sporter af en toe terug praat.

En daar moet ik Coppes wel gelijk in gelijk in geven.

Wat het ook is dat je vandaag de dag doet voor werk, probeer je eens met een topvoetballer (of andere professioneel sporter) te vergelijken. Bekijk je huidige baan eens als topsport. En dat is het misschien ook wel. En denk dan nu even aan de toekomst. Dan kom je tot de conclusie dat je niet altijd die topvoetballer zult zijn. Het gaat in dit geval niet om ‘minder worden’ dat jouw perspectief zal veranderen. Maar misschien juist meer ervaren, of nog belangrijker, een veranderende omgeving, andere vraag, andere opdrachten, andere klanten of anderen techniek.

Wat het ook zal zijn, er komt een moment ergens tussen vandaag en een paar jaar dat jij en je functie uit elkaar gaan. Om dan niet nog eens te hoeven nadenken wat je kunt, wilt of moet, is het nu dus zaak om aan je personal branding te gaan werken. Het versterken en zichtbaar maken van jouw onderscheidende en toegevoegde waarde. Deze is voor een groot deel gebaseerd op niet direct functie gerelateerde eigenschappen en vaardigheden. Dingen die je er allemaal om heen doet om een gewaarde collega of opdrachtnemer te zijn. Je hoeft je niet af te vragen wat hier na komt. Ga je geen zorgen maken over een ‘volgende stap’. Die komt wel, als je maar bezig blijft je waarde voor je omgeving verder te verhogen.

Waarin wil jij heel goed worden? Waarin wil jij de beste worden? Heb je je dit wel eens afgevraagd? En heb je het antwoord wel eens in je omgeving kenbaar gemaakt? En wat leverde dat voor reacties op? Nederland heeft een ‘zesjes-cultuur’. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Maar dat is nu voorbij. Wil je je profileren en je positie versterken dan verlangt dat een topsportmentaliteit:

1. bepaal waarin jij de beste wilt worden. Als je niet de beste wilt worden, bepaal dan waarin je heel erg goed wilt worden;
2. richt alles op dit doel, communiceer dit doel en laat je niet afleiden om je doel te bereiken;
3. staar je niet blind op de gouden medaille, die komt vanzelf als je vandaag een goede training verricht!<>/p

Vandaag sprak ik Dennis Mollet, 6 voudig Nederlands kampioen Teakwondo (bantam gewicht) en nu succesvol commercieel personeelsadviseur. Zo kwam ik tot het inzicht dat voor het opbouwen van een sterke positie een competitieve instelling zeer wenselijk is. Succes en competitie kunnen goed samen gaan met ‘samenwerken’ en ‘anderen versterken’. Er is dan ook helemaal niets mis om voor de 9 of de 10 te gaan.
Bepaal voorjezelf eens waar jij graag die eerste prijs of die 10 voor wilt halen.