Maandag 20 juli was ik bij het concert van U2 in de Amsterdam Arena. En ik was niet de enige. Samen met mij waren er nog zo’n 60.000 mensen die er gemiddeld €  60,- voor over hadden om het ruim twee uur durende optreden van Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen Jr. bij te wonen. En als je daar zo staat vraag je je wel af hoe dit kan. Hoe krijgen vier van die gasten het voor elkaar om met een totale crew van een paar honderd mensen rond te touren. En daarbij stadions met dit soort aantallen mensen aan te trekken. Mensen die zo iets ‘mee willen maken’ willen ‘beleven‘ en daar dus het een en ander voor over hebben. CD’s/muziek worden, veelal illegaal, gedownload. Daar hebben we geen geld meer voor over. Maar we willen nu, net als vroeger, misschien wel meer dan vroeger beleving. Het concert was binnen 10 minuten uitverkocht. En het was ook echt iets heel bijzonders. Een rond podium met daarboven een rond scherm, mensen dus rondom het podium, zowel op het veld als op de tribunes.

Het willen bijwonen van concerten en andere evenementen bevestigt ons leven in een belevenis economie. Het willen meemaken van belevenissen en het moeten realiseren van belevenissen. Ervaringen en gebeurtenissen die een verhaal opleveren en die herinnerd worden. En dat is ook de uitdaging voor ons als professionals. Om ons werk door andere mensen te laten beleven. In een tijd waar mensen zo veel tijd zitten te twitteren, mailen en ronddwalen op sociale netwerk sites, gaan we op zoek naar real live ontmoetingen. Met als sprekend voorbeeld de recente Tweetup (ontmoeting van mensen die elkaar via Twitter hebben leren kennen) van Maxime Verhagen (waar ik dan weer niet bij was):

VerhagenTweetup.nl op het Ministerie van Buitenlandse Zaken from Martijn Snels on Vimeo.

  

Een excellerende organisatie. Wie wil dat nu niet zijn? Volgens de theorie van High Performance Organizations (HPO) zijn er vijf factoren die bepalen of je kunt excelleren als organisatie: de kwaliteit van het management, openheid en actiegerichtheid, langetermijnoriëntatie, continue verbetering en de kwaliteit van medewerkers. Nog zonder dat je inhoudelijk op de hoogte bent van deze vijf punten, klinkt het wel logisch, toch? Vanuit mijn vak als HR adviseur ben ik uitermate geïnteresseerd in de toepassing van dit concept. Maar als HR Professional en als zelfstandig ondernemer ben ik ook nieuwsgierig naar een heel ander concept, namelijk: “Hoe word ik een High Performance Professional”? Want ook ik wil graag excelleren! Met wat knip- en plakwerk in de vijf factoren voor de HPO, kom ik tot vier factoren voor de High Performance Professional:

1. Persoonlijke kwaliteiten als professional
Om een echte HPP te worden, werk je aan een aantal belangrijke kwaliteiten en vaardigheden:
Het kunnen opbouwen en onderhouden van een relatie met je netwerk en in het bijzonder met je (interne) klanten. Dit doe je o.a. door naar hen te luisteren, van hen te leren, hen om hulp te vragen, eerlijkheid en openheid voorop zetten en ze alleen te voorzien van feedback als dat een lerend effect heeft ). Daarnaast ben je uiteraard integer en je hebt een voorbeeldrol naar je omgeving. Je weet als professional wat je wilt en bent besluitvaardig (o.a. door tijd te nemen erover na te denken en effectieve acties in te zetten). Verder ben je resultaatgericht, proactief, constructief, communicatief, bescheiden en dienstverlenend.

2. Openheid en actiegerichtheid
Deze tweede factor kun je realiseren door als professional veel tijd en aandacht te besteden aan communicatie, kennisuitwisseling en leren, om daarmee nieuwe ideeën op te doen waarmee je je eigen werk steeds beter kunt uitvoeren en jezelf op een hoger plan brengt…..om daar vervolgens weer over te gaan communiceren, de kennis uit te wisselen etc.

3. Langetermijnoriëntatie
De continuïteit op de lange termijn gaat bij een HPP altijd voor de winst op de korte termijn. Dit geldt in alle opzichten: het aangaan van lange termijn relaties, het investeren in jezelf om je kennis en vaardigheden ook op de langere termijn te benutten, je richten op ontwikkelingsmogelijkheden voor de lange termijn.

4. Continue verbetering
Als HPP doe je voortdurend aan verbetering en vernieuwing. Stilstand is achteruitgang in dit geval. Je hebt bijvoorbeeld een werkwijze, kwaliteiten en uitstraling die duidelijk te onderscheiden zijn van die van vergelijkbare professionals. Zoek naar meetinstrumenten om te testen waarin je onderscheidend bent en of dit voldoende zichtbaar is voor je omgeving. Een voorbeeld hiervan is het uitzetten van een personal brand assessment in je netwerk. Zorg dat behaalde resultaten zichtbaar zijn zodat anderen ervan kunnen leren. Hiermee versterk je o.a. je voorbeeldrol.
Het is dus nogal wat om een HPP te worden. Maar één troost: er is een sterke samenhang tussen de factoren: als je aan de één werkt, verbeter je de anderen daarmee ook. En dan nog biedt dit concept geen gegarandeerde oplossing. Eén ding durf ik echter wel te garanderen: of je nu aan alle factoren of aan een klein deel ervan werkt, je wordt er nooit slechter van!

  

HR-adviseur Marijke Gagliardi ging haar passie achterna. Anderen helpen leren, groeien en presteren, dat is waar ze zich honderd procent voor wil inzetten. Wil jij ook dichterbij je passie komen én je passie realiseren? Lees hier haar belangrijkste tips.

Tijdens een coachingsopleiding kwam ik in de bijbehorende literatuur het volgende tegen: “Meestercoaches branden van verlangen om anderen te helpen te leren, te groeien en te presteren. Ze zijn uiterst gevoelig voor de kloof die gaapt tussen wat mensen nu zijn en wat zij zouden kunnen worden. Zij zien al leiders waar anderen alleen nog volgers zien. Zij zien creatieve denkers waar anderen alleen maar lieden zien die het gebruikelijke denkpatroon volgen. Een meestercoach kan het niet verdragen iemand te zien die wel potentieel heeft, maar geen hulp krijgt om het tot ontplooiing te brengen. Het is aan de coach dat te laten gebeuren”….

Toen ik de tekst las gebeurde er iets. Ik kreeg er een speciaal gevoel bij en ik wist het meteen: dit gaat over mij! Dit is wat ik wil en waar ik me 100% voor in wil zetten! Toen wist ik het nog niet, maar nu weet ik het wel: dat was passie.

Tijdens mijn opleiding kreeg ik een manier aangereikt om “de coach in mezelf op te roepen”. De methode om daar te komen, wil ik jullie niet onthouden. Overigens: het gaat in dit geval over coaching, maar op de plek van ‘coach’ zou ieder ander gewenst woord ingevuld kunnen worden. Adviseur, manager, ondernemer…als je denkt dat iets je passie is, is het de moeite van het proberen zeker waard!!

Goed. Dan nu in vijf stappen de methode om daar te komen waar je graag wilt komen.

1.Doe een ‘commitment’ een meestercoach te worden.

Spreek om te beginnen uit dat je een meestercoach wilt worden en geef de redenen aan waarom je dat wilt. Om ervoor te zorgen dat je je aan het voornemen kunt vasthouden, koppel je dit commitment aan iets waar je hartstochtelijk veel om geeft. Het gaat hierbij om meer dan alleen maar zeggen: het gaat deel uitmaken van mijn identiteit. Je kunt iemands commitment niet altijd afleiden uit zijn woorden, maar wel altijd uit zijn daden.

2.Zet je oude ‘interpretatieraamwerk’ aan de kant.

Wij hebben niet alleen een bepaalde zienswijze, maar wij worden onze zienswijze. We hebben niet alleen overtuigingen, maar we worden onze overtuigingen. We vergeten alleen vaak dat onze interpretatie een van de vele mogelijkheden is. Creëer voor jezelf een nieuw ‘interpretatieraamwerk’ op basis van het beeld van een faciliterend leider en coach. Want de grootste uitdaging is niet het leren van het nieuwe raamwerk, maar het afleren van het oude raamwerk.

3.Zoek aan de horizon naar rolmodellen.

Een van de manieren om verandering aan te brengen in je manier van doen, denken en zijn, is het zoeken naar rolmodellen. Zoek naar een rolmodel dat goed bij jou en je situatie past, neem deze waar en stel vragen over eigenschappen die je graag zou willen ontwikkelen.

4.Leren door te doen.
Een van de manieren om jezelf te veranderen, nieuwe denkkaders te ontwikkelen en te breken met oude gewoonten is om in die nieuwe kaders aan het werk te gaan en die nieuwe gewoontes en vaardigheden aan te leren.
Dit kun je doen door speciale situaties te creëren, bijvoorbeeld door het volgen van een training. Soms hebben mensen meer baat bij “in het diepe springen en leren met vallen en opstaan.

5.Je moet het gewoon “zijn”.

Vaak wordt gedacht dat aan een nieuwe stap (bijvoorbeeld de stap tot coach) een lange periode van studie, voorbereiding en verwerving van specialistische kennis vooraf moet gaan. Het tegendeel is waar. Managers en coaches weten vaak veel meer van coachen af dan ze denken. Zij hebben zichzelf alleen nooit toegestaan het ook te doen. Zoek naar gelegenheden waarin het noodzakelijk is om een coach te zijn en duik er dan eens gewoon in.

Wie meer uitleg én zijn passie achterna wil: zie het boek ‘Meesterlijk coachen’ van Robert Hargrove. Een aanrader. Het heeft mij gebracht waar ik wilde zijn: bij mijn passie.

  

En dan heb je besloten dat je voor jezelf gaat beginnen, weet je wat je belangrijkste merkwaarden zijn (in mijn geval: creatief, kritisch/analytisch humoristisch/prikkelend/toegankelijk) en dan blijkt het beestje ook nog een naam nodig te hebben. Want, er vanuit gaande dat de filosoof Ludwig Wittgenstein (1898-1951) gelijk had: ‘Iets kan niet bestaan zonder benoemd te zijn’.

Dat ‘benoemen’ was wel even een dingetje. Wilde ik mijn voor- én achternaam in mijn bedrijfsnaam? Of een van de twee? Welk zelfstandig naamwoord – journalist, tekstschrijver, redacteur – moest er voor of achter die voor- en/of achternaam staan? Wat was commercieel verstandig? Wat voelde een beetje goed?

Tijdens sport- spel- en borrelavonden met vrienden passeerde een legioen potentiële bedrijfsnamen de revue, van gortdroog tot veel te frivool. Een greep uit de passanten die het net of bij lange na niet haalden: Marieke Venbrux Tekstproducties, Marieke Venbrux’ Txtfactory, Venbrux txt, Context, Supertext, de Schrijverie, Marieke de pieke en ga zo maar door. Lachen, gieren, brullen, maar de ochtend na zo’n avond tastte ik bedrijfsnaamtechnisch nog steeds in het duister. Want alle eventuele potentiële namen hadden wel íets waardoor ze het (net) niet waren. Te saai. Te weinig onderscheidend. Te niet-de-lading-dekkend. Te Engels. Te pretentieus. Te hoogdravend. Te veel-geschreeuw-weinig-wol. Te niet-bij-mij-als-persoon-passend. Het vinden van de juiste bedrijfsnaam begon akelig veel trekken te vertonen van een zoektocht naar de ideale partner.

Ondertussen kwam de inschrijvingsdatum voor de Kamer van Koophandel dichterbij. Even overwoog ik daarom ‘methode Freud’ in te zetten. Die pas ik steevast toe in restaurants, als ik niet kan kiezen. Tijdens het opnemen van de bestelling, kijk ik wat er ‘spontaan’ uit mijn onderbewuste naar boven komt. Verrassend, dat wel. Maar – zo realiseerde ik me – die verrassing is ook wel eens onaangenaam gebleken: mijn onderbewuste bestelde slakken, volgens mijn bewustzijn geen succes.
Veiligheidshalve besloot ik Freud daarom toch geen deelgenoot te maken van het project bedrijfsnaam. Liever brainstormde, dacht, wikte, woog en overwoog ik met mijn bewustzijn nog even verder.

Daarmee lijk ik overigens wel een uitzondering te zijn. Volgens Joachim ter Haar, directeur van naamgevingsbureau Zigila, is de naamkeuze voor veel startende ondernemers ‘een sluitpost op hun lange lijst van ‘things to do’’. ‘Vaak wordt in een half uurtje even een naam verzonnen’, aldus Ter Haar in het tijdschrift Sprout. ‘Ze kijken vooral of de domeinnaam nog beschikbaar is. Daarmee heb je nog geen goede naam voor het opbouwen van een merk.’

Maar, wat is dan wel een goede naam? Ter Haar geeft daarvoor in het betreffende artikel een uitgebreide checklist. Die las ik zelf overigens pas toen ik mijn bedrijfsnaam al had vastgesteld. Want já: dat is goed gekomen. Hoe?

Tijdens het actualiseren van mijn LinkedIn-profiel. Op de LinkedIn-vraag What are you working on now? antwoordde ik: Marieke schrijft stukjes. Toen ik die drie woorden op het beeldscherm zag staan, viel het kwartje. Stukjes schrijven. Was dat – simpel en heerlijk down to earth verwoord – überhaupt niet wat ik als journalist in de kern deed? Dat die ‘stukjes’ het merendeel van de tijd prikkelende/analytische/creatieve artikelen zijn, dat schreef ik op mijn website en LinkedIn-profiel wel ‘recht’. Maakte ik meteen mijn core business zichtbaar.

Ik heb de drie woorden drie dagen op me in laten werken. Toen ben ik naar de Kamer van Koophandel gegaan en heb ik mijn bedrijf ingeschreven. Vanaf die dag was het een feit. Marieke schrijft stukjes. Dit was er zo eentje.

Marieke Venbrux (31) is freelance journalist en schrijft onder andere voor Het Financieele Dagblad en Viva.

  

‘Frank ís zijn blog. En andersom’

‘Frank Janssen (zie foto, red.) is te vergelijken met Rotterdam: met de kop naar beneden ploetert hij, tegen de wind in, gewoon door. Hij heeft het best gelezen businessblog van Nederland, een gouden pen en is ook nog verschrikkelijk bescheiden.’ ‘En dus’ verdient hij volgens Marc Drees een Personal Brand Award.

‘Nominator’: Marc Drees (50), eigenaar en oprichter van Recruitment Matters

Genomineerde: Frank Janssen (49), oprichter, uitgever en hoofdredacteur van Frankwatching, ‘onafhankelijk online magazine over digitale trends, events, startups, tips & tricks.’

Zelf doe je niet actief aan personal branding, zo vertelde je dochter vorige keer in deze rubriek, toen ze jou nomineerde. Toch wil je nu wel graag iemand nomineren voor een Personal Brand Award.
‘Ja, want Frank Janssen is een ongelooflijk aardige en sympathieke kerel, die met Frankwatching het eerste en meest succesvolle Nederlandse businessblog heeft opgezet. Zijn merk is ontzettend sterk: hij ís Frankwatching en andersom. ‘Frank’ verwijst naar zijn voornaam, ‘watching’ geeft aan dat hij de markt in de gaten houdt. Dat doet hij ook echt. Hij signaleert trends, weet waar hij het over heeft en geeft gedegen advies. Mensen die een zakelijk blog willen beginnen: Frank weet de do’s en dont’s.’

Jullie werken niet samen?
‘Nee, maar onze paden kruisen elkaar geregeld. We worden uitgenodigd voor dezelfde gelegenheden, ook heeft Frank wel eens het concept van een nieuwe, door hem ontwikkelde site aan mij voorgelegd, om te testen. Verder hebben onze werkterreinen geen sterke overlap. De kans dat iemand ons allebei inschakelt voor een en dezelfde opdracht is niet groot.’

Waarom zou je hem bij anderen aanbevelen?
‘Hij is heel integer, zeer bescheiden, bijna verlegen, absoluut geen blaaskaak en heeft heel veel kennis op online- en telecomgebied. Daarbij is hij een hele goede schrijver.’

Jij hebt ook een eigen blog. Is hij voor jou een voorbeeld?
‘Nee, want ik heb een ietsje ander beeld van waar het met bloggen naartoe moet in Nederland. Maar de inhoud en kwaliteit van zijn blogs zijn wél een voorbeeld: die zijn zonder uitzondering goed.’

Wat betekent Frank Janssen voor anderen?
‘Hij is heel inspirerend en zet anderen aan tot het opzetten en schrijven van blogs. Op een goede, inhoudelijke manier. Ooit vond ik het fenomeen ‘bloggen’ exhibitionistische zelfbevlekking. Ik zat in de Verenigde Staten en las daar zóveel onzinblogs. Ik dacht: mensen, doe toch normaal. De zakenblogs die er waren, waren er vooral vanuit marketingperspectief, zodat mensen en bedrijven zichzelf konden profileren. Maar op Frankwatching worden inhoudelijke discussies gevoerd. Er wordt kennis gedeeld. De site heeft niet voor niets allerlei prijzen gewonnen.’

Waarvoor geef je Frank een 8, waarvoor een 9?
‘Voor wat hij met Frankwatching heeft neergezet, verdient hij een hele dikke 8. Voor zijn eigen schrijfsels krijgt hij van mij een 9. Ik vind dat Frank eigenlijk meer zelf zou moeten schrijven. Daar komt hij weinig aan toe, hij is te druk met alles om zijn bedrijf heen. Zonde, want de man heeft een gouden pen. Hij heeft in de PR gezeten, dat zie je: hij heeft een vloeiende stijl, schrijft pakkend en toegankelijk.’

Met welk merk of product zou je hem vergelijken?
‘Met de stad Rotterdam: die is ook groot geworden en tot bloei gekomen door met de kop naar beneden in de wind door te blijven ploeteren. Net als Rotterdam kent Frank geen enkele grootheidswaan en is hij heel nuchter. Dat zie je terug op zijn blog en hij straalt het zelf in alles uit. Hij doet niet aan geblaas in de wind.’

Maakt hij zijn brand voldoende zichtbaar?
‘Frank zou meer kunnen toeteren. Tegelijk is het niet-toeteren onderdeel van zijn brand. Zijn merk is gebaseerd op inhoud, niet op het getoeter van marketinguitingen. Dat heeft hij ook niet nodig. Hij heeft het best gelezen businessblog en meer dan voldoende werk. Waarom zou hij toeteren?’

In het najaar van 2009 reikt Scholte Personal Branding 5 awards uit aan professionals die door hun omgeving als een ’sterk personal brand’ worden gezien. Is iemand uit jouw omgeving ook een sterk persoonlijk merk en wil jij diegene daarom nomineren voor een personal brand award? Mail naar info@tomscholte.com en geef kort aan waarom diegene de award verdient. Wellicht staat hij of zij in de volgende aflevering van Uitgelicht!

  

Als zelfstandig ondernemer organiseert Ingrid van Thiel (38) zakelijke bijeenkomsten voor bedrijven. Na drie jaar is het tijd voor ‘verdieping’: ze wil zich meer toeleggen op het begeleiden van veranderingsprocessen. Daarvoor heeft haar personal brand wel wat aanscherping nodig, vond ze. Ze organiseerde een personal branding workshop. Voor zichzelf en collega-zzp’ers.

‘Drie jaar geleden ben ik voor mezelf begonnen. Ik wilde meer vrijheid en kijken of ik het ook zonder baas zou redden. Dat is gelukt. Met mijn bedrijf organiseer ik zakelijke bijeenkomsten, zoals studiereizen en congressen. Vorig jaar heb ik bij een woningcorporatie een innovatiespel opgezet. Dit was onderdeel van een verandertraject: de corporatie wilde meer medewerkers betrekken bij het innovatief en creatief denken. Het innovatiespel leverde daar een bijdrage aan’, vertelt Ingrid van Thiel.
Ze vond het een ‘ontzettend leuke klus’. ‘De praktische, uitvoerende kant van het organiseren heb ik wel onder de knie, ik zoek inhoudelijk meer uitdaging en vind het leuk mensen te motiveren. Het creëren van draagvlak voor veranderingsprocessen biedt die uitdaging.’

Daar wil ze zich de komende tijd ook verder op toeleggen. De vraag: hoe dat te realiseren? ‘Hoe kan ik me op een slimme manier profileren, zodat ik die klanten aantrek die ik wil aantrekken? Ik had al eens iets gelezen over personal branding. Maar cursussen zijn voor zzp’ers relatief duur. Ik besloot in mijn netwerk te peilen of meer mensen iets met personal branding wilde doen. Misschien konden we samen wat regelen.’

Ze trommelde tien ‘mede-zelfstandigen’ op en schakelde Tom Scholte in voor een personal branding workshop. Die workshop begon met een “elevator pitch”. ‘In een paar zinnen moesten we aan een ander vertellen wie we waren en wat we deden. Die ander moest dit doorvertellen aan de buurman, die het ook weer moest doorvertellen.’

Het was een ‘eye-opener’. ‘Wat na vier personen over jou blijft hangen, is niet altijd datgene dat je wílt dat blijft hangen. Mensen – ook ik – hebben de neiging op te sommen wat ze in het verleden allemaal gedaan hebben en waarom. Daardoor verschuift wat ze nu doen of kunnen betekenen naar de achtergrond. Nu ik dat weet, houd ik daar in netwerkgesprekken rekening mee: ik probeer mezelf meer te ‘verkopen’ op veranderingstrajecten.’

Voorafgaand aan de workshop doorliepen de deelnemers een personal brand assessment: een vragenlijst, die ook door hun omgeving moest worden ingevuld. De resultaten werden tijdens de workshop besproken. ‘Een kwaliteit die mensen mij toedichtten was ‘betrouwbaar’. Voor mij is het vanzelfsprekend dat je betrouwbaar bent, maar blijkbaar is dat toch iets bijzonders. Tegelijk kan het een valkuil zijn: je moet oppassen dat je niet als star wordt ervaren. Het is goed daar over na te denken. Toen ik mijn netwerk mailde met de vraag of er interesse bestond voor een personal branding workshop, mailde iemand: ‘Mezelf verkopen? Dat vind ik niets.’ Maar ik zie het anders. Personal branding is vooral een methode om nieuwe inzichten in jezelf te verkrijgen.’

‘Liever dirécte mond-tot-mondreclame dan via LinkedIn’

Die inzichten zijn inmiddels ook verwerkt in haar LinkedIn-profiel. ’Eerst had ik niet zoveel met LinkedIn, ik sta niet graag op de voorgrond. Maar het is wel een middel om mensen aan je te binden. Dus ik heb toen toch een profiel aangemaakt. Daarop heb ik mijn ‘kernkwaliteiten’ nu ook duidelijker geformuleerd.’

Voor het doen van ‘aanbevelingen’ op LinkedIn is ze echter huiverig. ‘Natuurlijk is mond-tot-mondreclame ook voor mij de beste verkoopmethode. Maar ik vind het geloofwaardiger dat die reclame direct van een klant of relatie naar een potentiële opdrachtgever gaat en niet via mijzelf op LinkedIn. Mensen die elkaar via LinkedIn aanbevelen, blijken soms ook gewoon broer en zus te zijn. Wat zegt dat dan? Mensen hebben mij wel eens gevraagd hen op LinkedIn aan te bevelen. Maar als iemand later een misser begaat, weet je niet of dat ook aan jou gaat kleven.’

Het personal branding-hoofdstuk is voor Ingrid van Thiel nog lang niet afgesloten. ‘De basis van mijn ‘brand’ ligt er, de komende jaren wil ik die verstevigen. Binnenkort heb ik met vijf workshopdeelnemers een intervisiebijeenkomst. Even kijken waar we als brand nu allemaal staan. Dat levert ongetwijfeld ook weer nieuwe inzichten op.’

  

John Oldenhuizing (34) ruilde na 8 jaar bedrijfsleven zijn baan als senior consultant in voor een functie bij de overheid. Hij werd op 1 januari 2008 teamleider productmanagement bij het programma ‘Overheid heeft Antwoord’ van het ICTU. Recentelijk werd hij gevraagd voor de functie van plaatsvervangend clustermanager binnen dit programma.

John is verantwoordelijk voor de inrichting van het beheer van een aantal ‘e-overheidsproducten’. Het gaat hierbij om de publicatie van overheidsinformatie op internet, zoals regelgeving of bekendmakingen.

Waarom na acht jaar bedrijfsleven de stap naar ‘ambtenaar’?

‘Als adviseur ben je altijd maar kort bij een organisatie binnen en ben je vlug weer weg. Ik wilde graag voor een langere tijd ergens voor gaan om echt resultaten te kunnen neerzetten. Daarnaast wilde ik graag een leidinggevende functie gaan vervullen en die kans kreeg ik hier.
Ik werkte als consultant al voor de overheid, dus de sector was me niet onbekend. De stap naar het ICTU was vervolgens een logische. De ‘elektronische overheid’ spreekt me aan. We zijn hier met projecten bezig die door alle burgers en bedrijven in Nederland gebruikt kunnen worden. Het is mooi om daaraan mee te kunnen werken. De overstap was dus een inhoudelijke keuze.’

Hoe keek je zelf tegen de overstap aan?
‘Ik was wel enigszins bang om ambtenaar te worden. Of beter: om een stereotype ambtenaar te worden. Ik was bang dat ik dan met mijn broodtrommeltje en met een strikte 9 tot 5-mentaliteit mijn werk zou gaan doen. Maar de mensen van het programma waar ik werk gaan allemaal echt voor de inhoud. Ze werken hier om aan deze producten een bijdrage te kunnen leveren. En van het stereotype ambtenarenbeeld dat ik had, is dus geen sprake.’

Wat kenmerkt je huidige functie?
‘Je hebt met veel partijen te maken. Ik speel een leuk, complex en diplomatiek spel waarbij veel belangen zijn gemoeid. Als je iedereen meekrijgt, is de impact van mijn werk groot. Mijn rol is onder andere het tot stand brengen van constructieve samenwerkingsverbanden. Ik haal mijn voldoening uit het feit dat dingen gaan zoals ik ze bedacht heb, waarbij mensen het gevoel hebben dat ze het zelf bedacht hebben. Het commitment en het resultaat zijn dan het grootst.’

Is het alleen maar leuk?
‘De grootte van de organisatie brengt ook veel bureaucratie met zich mee. Als ik een product of dienst wil aanschaffen, pakte ik vroeger de telefoon en was het snel geregeld. Nu heb ik te maken met formulieren, mantelpartijen en raamcontracten. Trajecten kunnen lang duren. Maar als er iets gebeurt is de impact dus ook groot.’

Heb je het gevoel veel bereikt te hebben?
‘Ja ik heb het gevoel dingen bereikt te hebben. Mijn team levert de resultaten die het belooft. Ik probeer mensen te versterken in hun rol en daarbij mezelf overbodig te maken. Ook heb ik samenwerkingen tussen mensen en programma’s tot stand gebracht, waardoorhet draagvlak voor onze producten wordt vergroot.’

Hoe ziet jouw toekomst er uit?
‘De komende tijd kan ik nog een waardevolle bijdrage aan het programma en de producten leveren. Veel verder dan een paar jaar vooruit kijk ik niet. Een rol waarbij ik vanuit de ‘tweede lijn’ mensen kan laten samenwerken en beter kan laten werken spreekt me erg aan. Of dat bij de overheid is of niet, dat is voor mij minder relevant. Ik heb een vast contract, maar dat is, ook bij de overheid, geen zekerheid meer. Maar daar maak ik me geen zorgen om. Ik vind altijd een omgeving waar ik een bijdrage aan kan leveren.’

Kan je het mensen aanbevelen om bij de overheid aan de slag te gaan?
‘Ja. Er gebeurt veel bij de overheid en er is ruimte voor goede ideeën. In een grote organisatie waar veel belangen spelen, leer je snel en kun je veel invloed hebben, Ook al kost het soms wat meer tijd. Wie snel wil gaan moet alleen reizen, maar wie ver wil komen moet samen reizen.’

  

Ziekte overkomt een mens, maar verzuim is een keuze. HR-adviseurs die medewerkers positief benaderen en ‘sturen’ op hun talenten, vergroten de arbeidswaardering van die medewerkers en verlagen zo de kans op verzuim, aldus HR-adviseur Marijke Gagliardi.

In het vorige magazine schreef ik een pleidooi voor het investeren in talenten in plaats van medewerkers te beoordelen op verbeterpunten. In dit magazine iets over een ander voordeel van deze werkwijze: door waardering en het positief benaderen van medewerkers daalt het ziekteverzuim in organisaties. Beter nog: het ziekteverzuim kan zo worden voorkomen!

Een van de dingen waar je als HR-adviseur bijna dagelijks mee te maken hebt, is ziekteverzuim en reïntegratie, in welke vorm dan ook. Ik ben daarbij een grote aanhanger en dus verkondiger van de ideeën van organisatieadviseurs Falke en Verbaan. Hun visie sluit bovendien naadloos aan op mijn bewering dat je ziekteverzuim kunt verlagen en voorkomen door te investeren in talenten. Falke en Verbaan noemen dit ‘sturen op arbeidswaardering’.

Ieder mens is regelmatig ziek. Hoe hij of zij daarmee omgaat, verschilt van persoon tot persoon. De een meldt zich ziek bij een verkoudheid, de ander is met 40 graden koorts nog niet van het werk weg te slaan. Welke van deze alternatieven juist is of niet, doet niet terzake. Het maakt echter wel duidelijk dat verzuim een gedragskeuze impliceert: meld ik me ziek of niet? Vanzelfsprekend is deze gedragskeuze soms nauwelijks vermijdbaar, maar vaak ook wel. De visie van Falke en Verbaan luidt dan ook: ziekte overkomt je, verzuim is een keuze.

De keuze die iemand maakt om wel of niet te verzuimen, wordt beïnvloed door de persoon zelf en zijn sociale omgeving, maar ook door de balans tussen werk en persoon, zo blijkt uit onderzoek. Een medewerker die het niet naar zijn zin heeft op het werk en zich verwaarloosd voelt door zijn baas, zal naar verwachting een andere keuze maken dan iemand die met plezier naar zijn werk gaat. Het gaat hier om de ‘arbeidswaardering’ van mensen. Die heeft effect op de aanwezigheidsmotivatie én op de keuze om zich al dan niet ziek te melden. De hoogte van het ziekteverzuim wordt hiermee een afspiegeling van de manier waarop het werk binnen de organisatie is geregeld en van de kwaliteiten van de mensen die er werken.

Bij veel organisaties richt de aanpak van verzuim zich op het voorkomen van klachten - bijvoorbeeld werkplekaanpassingen – of op het sturen van aanwezigheid -  een bonus voor de medewerker die zich nooit ziek meldt. Maar als je gelooft in de visie dat verzuim een keuze is en dat je die keuze kunt beïnvloeden door je medewerkers aan te sturen op hun talenten, dan kies je voor sturen op arbeidswaardering en verlaag het verzuim.

Zorg als werkgever dus voor een positieve balans tussen werk en persoon. Het gaat hierbij eigenlijk om een goed HRM-beleid: de juiste persoon op de juiste plaats. Dit is een verantwoordelijkheid van de direct leidinggevende, maar die moet daarbij wel ondersteund worden door goed op elkaar afgestemde HR-instrumenten, een goed opleidingsbeleid en goede HR-adviseurs. Op de lange termijn is deze aanpak verreweg het meest effectief, omdat het de oorzaken van het verzuim blootlegt en oplost.

  

Koen Verheggen (37) zei in 2007 na tien jaar zijn baan als scheikundeleraar op voor een baan bij milieuadviesbureau Geofox-Lexmond. Nu, anderhalf jaar later, is hij projectleider bij het bureau. Koen monitoort de  afvalwater- en grondwaterkwaliteit bij bedrijven, particulieren en overheden en keurt partijen bouwstoffen en grond om vervolgens te adviseren hoe met de (wettelijke) normen om te gaan.

Waarom deze overstap?

Ik heb tien jaar met heel veel plezier in het onderwijs gewerkt. Maar ik twijfelde of ik het nog 35 jaar interessant en leuk zou vinden. Ik was op zoek naar iets om mezelf te ontwikkelen. In mijn ogen waren die kansen, voor mij althans, in het onderwijs onvoldoende aanwezig.

Wist je precies wat je wilde gaan doen?

In eerste instantie heb ik toch nog even binnen de school en het onderwijs gekeken of er kansen lagen. Maar de enige ‘kans’ was een baan binnen het management van de school. En dat sprak me minder aan. Juist het lesgeven heb ik altijd leuk gevonden. Het was duidelijk dat ik in mijn nieuwe baan veel met mensen om wilde gaan, maar dat ik mijn inhoudelijke achtergrond ook verder wilde versterken. Ik heb een sterke affiniteit met chemie en milieu en daar wilde ik dan ook graag in verder.

Hoe heb je het aangepakt?

‘Via internet en carrièrebeurzen ben ik op zoek gegaan naar bedrijven die ‘iets doen’ in de chemie, chemisch onderzoek of milieuonderzoek. Er ging een wereld vol kansen voor me open. Maar er viel ook snel weer heel veel af. Vooral alle grote -internationale- bedrijven spraken me helemaal niet aan.

Op een beurs sprak ik mensen van milieuadviesbureau Geofox-Lexmond. Ik wist meteen dat het goed zat. Maar zij zagen dat aanvankelijk anders. Zij zaten niet te wachten op een docent. Misschien hadden ze zoiets van ‘een docent die uit het onderwijs stapt, die kan waarschijnlijk helemaal niets’. Maar ik wist dat ik hier zou gaan werken. Na een eerste afwijzing heb ik ze uitgelegd dat mijn onderwijsachtergrond ook voor hen van toegevoegde waarde kon zijn. Vooral die vasthoudendheid was aanleiding om opnieuw rond de tafel te gaan. Vervolgens was er snel een contract

Was het een grote stap?

Het waren vooral mensen in mijn omgeving die het als een grote stap zagen. Voor mij was het een logische stap. Er was niet veel spannends aan. Ik was een goede leraar en nu wilde ik een goede projectleider/adviseur worden. Ik had al kennis van chemische stoffen en onderzoek en ervaring met presentaties en uitleggen. Deze competenties wilde ik alleen in een andere omgeving gaan inzetten.

Het verschil met het onderwijs is vooral datgene waarop je wordt afgerekend en beoordeeld. We zijn een urenbedrijf, we moeten productief zijn. In het onderwijs is vooral je aanwezigheid van belang. Waardering of kritiek op je functioneren komt er nauwelijks voor. Het bevalt me heel goed om afgerekend te worden op wat ik doe en daar dus ook makkelijker om gewaardeerd te kunnen worden.

Was het altijd leuk?

‘Na drie maanden heb ik wel even een dip gehad. De eerste maanden is alles nieuw, alles was leuk. Maar daarna raakte ik gefrustreerd dat ik nog niet op mijn gewenste niveau zat. Ik kon nog niet wat ik wilde kunnen. Het omgaan met klanten en het schrijven van rapportages was toch net even iets anders dan mijn leerlingen iets uitleggen. Mijn werkgever zag gelukkig wel de groei. En een paar maanden later ging het heel goed.

Wat zijn je hoogtepunten tot nu toe?

Het oppakken van een moeilijk project van een collega. Deze was zelf op vakantie en zijn leidinggevende kwam er niet uit. Ik zei: ‘geef maar aan mij’ en ik heb mijn tanden erin gezet. Dat pakte goed uit. Ook mijn eerste lezing voor een groep klanten was een hoogtepunt. Ik wist ze aan te spreken en dacht: hier sta ik dan maar mooi. Maar ook het krijgen van waardering van klanten is altijd een hoogtepunt. Vorige week was ik bijvoorbeeld met een collega bij een pottenbakker die met zijn afvalwater buiten de milieunormen kwam. We hebben hem kunnen adviseren over het juiste gebruik van andere chemicaliën. Daar was hij zeer mee geholpen was. Hij kon zijn werk op  een milieuverantwoorde wijze voortzetten. Op zo’n moment is mijn dag weer goed.

Tot slot is mijn recente promotie tot projectleider een hoogtepunt.

Wat zijn je adviezen voor mensen die ook zo’n stap overwegen?

Wees vasthoudend. Als je eenmaal weet wat je wilt en daar zeker van bent, moet je daar helemaal voor gaan. Als je overtuigd bent van een baan, branche of werkgever, dan moet je je niet zomaar aan de kant laten zetten. Ook al word je in eerste instantie afgewezen.

Eenmaal in je nieuwe baan:’houd je ogen en oren open, be a sponge

  

‘Mijn vader lijdt aan instantgeloofwaardigheid’

‘Mijn vader is helemaal niet met personal branding bezig. Maar ondertussen wordt er wel ontzettend veel over hem gepraat en geschreven. Tijdens presentaties blaast hij, in zijn oude kloffie en met zijn schoenveters los, iedereen in de zaal weg. Mijn vader ís gewoon zijn eigen brand.’ Daarom nomineerde Floor Drees hem voor een Personal Brand Award.

‘Nominator’: Floor Drees (22), blogger bij Recruitment Matters, zelfstandig grafisch ontwerper en ‘content moderator’ bij Ikki

Genomineerde: Marc Drees (‘bijna 50’), eigenaar en oprichter van Recruitment Matters

Je vader doet niet aan personal branding, maar verdient toch een Personal Brand Award. Vertel.

‘Mijn vader schrijft, op een kritische en cynische manier, overontwikkelingen op online recruitment-gebied. Hij heeft heel veel passie voor zijn vak. Dat draagt hij uit. Niet door te zeggen ‘Ik heb liefde voor mijn vak’ of ‘Ik houd van bloggen’, maar door het gewoon te doen. Door zijn blogs naar de voorgrond te duwen, wordt zijn passie zicht- en voelbaar. Op websites wordt de naam van mijn vader vaak genoemd. Maar mijn vader doet daar niet bewust moeite voor. Dat maakt zijn brand eigenlijk nog ‘echter’.’

Jij blogt zelf ook voor Recruitment Matters. Waarom werk je graag met je vader samen?

‘Hij durft alles tegen me te zeggen en mij kritiek te geven. Van hem kan ik het ook hebben. En als ik het niet met hem eens ben, durf ik ook gewoon een nare opmerking terug te plaatsen. Daarnaast weet hij ook ontzettend veel. Over recruitment, internet, marketing.’

Waarom zou je je vader bij anderen aanbevelen?

‘Vanwege zijn kennis, maar ook omdat hij een harde werker is. Hij is een babyboomer, maar werkt liefst meer uren dan er in een dag zitten. Hij post dagelijks zeker acht blogs. Verder is hij altijd zichzelf. Laatst gaf hij een presentatie bij USG (een werving- en selectiebureau, red.). Hij werd onverwacht gevraagd een pitch te houden over zijn nieuwe site RecruitmentLab, die hij binnenkort lanceert. Dat doet hij vervolgens ook. Ondertussen staat hij daar gewoon in zijn normale kloffie, met zijn schoenveters los. Dat heeft hij altijd. Volgens hem is er ooit een koe op zijn tenen gaan staan, waardoor hij één schoen nooit helemaal dicht krijgt. Daarom laat hij de veter van de andere ook maar open. Maar het interesseert hem niks. Hij vertelt lekker zijn verhaal en blaast alle pakken die er in zo’n zaal zitten weg.’

Wat betekent je vader voor andere mensen?

‘Hij is een cynicus ten top en kan websites of ontwikkelingen best afzeiken. Toch zijn mensen nooit echt beledigd. Ze nemen zijn mening serieus, gezien alle blogs die naar hem verwijzen. Mijn baas bij Ikki zocht onlangs op LinkedIn naar recruiters. Er zijn recruiters met meer dan vijfhonderd contacten, mijn vader heeft er maar honderd, toch kwam zijn naam steeds als een van de eerste naar boven. Omdat anderen zijn naam noemen. Hij lijdt aan instantgeloofwaardigheid en wordt gezien als autoriteit op online recruitmentgebied.’

Met welk merk is je vader volgens jou te vergelijken?

‘Met een sterk merk, dat door iedereen wordt geloofd, al een tijd aan de weg timmert, maar nog steeds innovatief is. Apple misschien? Dat vindt hij niet leuk, want hij is zelf een echte pc- en Windows-man en wil alleen maar op zijn gewone computer werken; hij houdt van houvast. Maar ik vind Windows wat achterlopen, dus ik vergelijk hem toch liever met Apple. Sorry pap.’

Waar zou je je vader een 8 voor willen geven?

‘Hij krijgt van mij een 10. Maar dat is ook omdat hij heeft helpen klussen in mijn nieuwe huis. Dat was voor hem afzien: ik had in het begin geen internet, dus hij kon niet achter zijn blog.’

In het najaar van 2009 reikt Scholte Personal Branding 5 awards uit aan professionals die door hun omgeving als een ’sterk personal brand’ worden gezien. Is iemand uit jouw omgeving ook een sterk persoonlijk merk en wil jij diegene daarom nomineren voor een personal brand award? Mail naar info@tomscholte.com en geef kort aan waarom diegene de award verdient. Wellicht staat hij of zij in de volgende aflevering van Uitgelicht!