Rob Bats treedt af als burgemeester van Haren. Het rapport Cohen over de gang van zaken voorafgaand en tijdens de rellen ‘legt haarfijn bloot waar ik de plank heb misgeslagen‘ aldus Rats zelf. Nieuwe ronde nieuwe kansen dus voor meneer Bats. Hoe daar mee om te gaan?
In het Dagblad van het Noorden lezen we dat Bats zegt: “Blijf bij jezelf, zei mijn moeder altijd”
De Volkskrant citeert Bats als volgt: “Ik, van boven de vijftig, leef in een andere wereld dan de jongeren. De wereld om ons heen heeft niet stil gestaan, maar die van de overheidscommunicatie ‘die weken’ wel“.
Bij zijn aantreden had Bats nog gezegd: “dat Haren met hem geen Twitterende burgemeester had binnengehaald, pure egopoetsende zelfetalering“.
Wat mij tot dit advies aanzet, zijn de toekomstplannen van Bats: hij wil graag andere gemeenten gaan adviseren, over hoe ze crisisbeheersing 2.0 of wellicht misschien 3.0 kunnen maken. Maar DIT WAS NIET HET PROBLEEM.
Wat het probleem wel is, en dat heeft Bats zelf al gezegd, is dat hij het contact met de wereld is verloren. Dat is dus echt een probleem. Dat heeft helemaal niets met crisisbeheersing te maken. Dit geweldige inzicht, in combinatie met het advies van zijn moeder, brengen mij tot dit personal branding advies voor meneer Bats.
————————
Beste meneer Bats,
Hierbij wil ik u adviseren om onderzoek te gaan doen en te gaan adviseren over hoe je als bestuurder anno 2013 contact houdt met de wereld. Thema’s als jongeren en sociale media mogen hierbij best een prominente rol hebben. Hoe kun je als 50′er dicht bij jezelf blijven en toch mee gaan in de veranderingen die zich momenteel in de maatschappij voordoen? Laten we hopen dat niet alle bestuurders/burgemeesters van 50+ daar een dergelijke crisis voor nodig hebben. En daarom wil ik u vragen om daar een rol in te gaan spelen. Me dunkt dat daar vraag naar is.
Op socialmediasocialmedia.nl kwam ik deze infographic tegen die een aantal van de verschillen tussen Twitter, Facebook en Google+ op een rijtje zet.
Belangrijkste verschil waar ik zelf gebruik van maak is het ‘selectief’ delen. Dat is vooral wat Google+ ook onderscheid van de andere social media. Daarmee sluit Google+ aan bij het delen zoals dat in de ‘offline’ wereld gebeurt: je deelt niet alles met iedereen. Heel veel mensen zitten niet op de foto’s van je kinderen te wachten en veel vrienden en familie interesseert het niet echt heel veel wat je op je werk uitspookt. Met de circles van Google+ is dit selectief delen van foto’s, tekst, filmpjes etc. zeer makkelijk.
Uiteraard verschilt ook de ‘relatie’ die je met je friends/followers/connections hebt op de verschillende media.
Welke is dan het beste?
Tja, dat ligt er natuurlijk volledig aan wat je er mee wilt en waar de mensen zitten waar jij van toegevoegde waarde voor kunt zijn. Dus zoek dat eerst uit en vind dan je eigen plaats daartussen.
Informatie overload, prestatiedruk, hoe houd je het allemaal bij? Hele dag Googlen en Tweets lezen? Dat gaat waarschijnlijk niet werken. Je kunt alles negeren. Maar je kunt ook op zoek naar handige tools om te volgen wat er allemaal om je heen gebeurt. Google Alerts is zo’n toepassing om te volgen wat er op het web gebeurt. Maar dan mis je onder andere Twitter berichten, bepaalde weblogs en… ‘real time converstions’. Waar, wordt er nu (of vandaag/gisteren) door wie, over jouw zoekwoorden gepraat.
Zo wil ik graag weten wie er allemaal over ‘personal branding‘ praat. Wat er over wordt gepraat en wie er als ‘expert‘ wordt aangemerkt. Want ook dat laatste wordt door Topsy weergegeven. Expert op basis van het aantal keer dat er een bericht van iemand wordt doorgestuurd of dat er met iemand gepraat wordt.
En om het nog makkelijker te maken kun je je zoekopdracht automatiseren en de resultaten dagelijks in je mail krijgen. Zodat je niet de hele dag hoeft te luisteren, maar 1 keer per dag even luistert naar wat er wordt gezegd.
Is er iets dat wij als individuele professionals kunnen leren van de briljante social media actie van KLM? Jazeker, wij kunnen ook voortdurend mensen verrassen door te reageren op wat zij delen op social media sites. KLM zocht via Twitter en FourthSquare mensen die deelden dat ze met KLM gingen vliegen. Ze keken even waar de mensen heen gingen vliegen en waarom. Om daar vervolgens een passend cadeautje bij te vinden en dit aan te bieden. Resultaat? Blije mensen en veel enthousiaste verhalen over deze actie.
Dit is iets wat voor ons gewone professionals natuurlijk heel makkelijk te kopiëren is. Een kwestie van zoeken naar wat ons netwerk deelt of wat er over onze organisatie wordt verteld door (potentiële) klanten en opdrachtgevers. Cadeautjes kopen hoeft niet eens, maar even vragen naar hoe die halve marathon gegaan is, hoe de vakantie is geweest, of iemand beterschap wensen is toch een kleine moeite? Mensen delen dingen die voor hun belangrijk zijn via de statusupdates van LinkedIn, de krabbels op Hyves, hun prikbord op Facebook en het inchecken op FourthSquare. Kleine moeite om hier wat automatische zoekopdrachten voor in te stellen. En vervolgens een beetje sociaal zijn. Resultaat? Blije mensen en enthousiaste verhalen over… jou!
Steeds meer mensen zijn actief op social media als LinkedIn, Twitter, Facebook etc. Het aardige is dat mensen daar ook dingen delen over hun werk, hun werkgever, opdrachten en klanten/opdrachtgevers. Dit zou je ‘online personal branding’ kunnen noemen. Zeker als deze online zichtbaarheid bewust en gestuurd wordt door de professional. Als het een bijdrage levert aan hoe anderen haar zien.
Als werkgever kun je dit negeren en denken dat het vooral een privé-issue is. Maar steeds meer organisaties zien de bedreigingen en/of kansen in van online activiteiten door hun medewerkers. In veel gevallen zien organisaties het als bedreiging als hun medewerkers zich online gaan manifesteren.
Bedrijven als TNT, Coca Cola en Intel maar ook de gemeente Amsterdam en het CNV ontwikkelde social media richtlijnen voor hun medewerkers.
In de meest gevallen zijn de richtlijnen beperkend:
Gemeente Amsterdam: Breng geen gevoelige of vertrouwelijke informatie naar buiten en onthoud je van uitspraken die beledigend kunnen zijn
Doe als ambtenaar geen uitlatingen die de geloofwaardigheid van je eigen functioneren of die van de gemeente kunnen aantasten (hoe dichter je bij het beleidsterrein staat waarover je uitspraken doet, des te groter de maatschappelijke gevolgen kunnen zijn).
Cocal Cola: You are responsible for your actions. Anything you post that can potentially tarnish the Company’s image will ultimately be your responsibility.
CNV: Werknemers zijn persoonlijk verantwoordelijk voor de inhoud die ze, voor zover dat niet tot hun functie behoort, publiceren op blogs, wiki’s, fora en andere media die gebaseerd zijn op user-generated content.
Het was even zoeken, maar in deze richtlijnen heb ik iets kunnen vinden wat erop wijst dat organisaties hun medewerkers op een positieve manier tot online personal branding stimuleren:
TNT: add value, think before posting.
Intel: Are you adding value? There are millions of words out there. The best way to get yours read is to write things that people will value. Social communication from Intel should help our customers, partners, and co-workers. It should be thought-provoking and build a sense of community. If it helps people improve knowledge or skills, build their businesses, do their jobs, solve problems, or understand Intel better—then it’s adding value.
En daar gaat het natuurlijk om: “van toegevoegde waarde zijn”. Maar of de medewerkers van TNT en Intel nu ook weten hoe ze dat moeten doen, is nog even de vraag. Ik ga op zoek naar het antwoord.
Uit onderzoek (PDF)van de Sheffield Hallam University is gebleken dat hoeveelheid telt op social media sites als Twitter, Facebook en LinkedIn. Het onderzoek heeft plaatsgevonden via de netwerksite Livejournal.com. Een groep gebruikers is gevolgd en na verloop van tijd gevraagd om hun indrukken over andere gerbuikers te delen. En dit waren de voornaamste conclusies
“The more words a person had contributed, the more attractive they were rated by the other members of their community. The strongest factor was found to be the total number of words they had contributed over the week.”
“It’s not surprising then that we also found that the quantity of material a person had contributed was linked to their network size. Again the people who contributed the most had the most friends in their network.”
Dus waar ik een jaar geleden hier nog verkondigde dat het om luisteren en vragen stellen gaat, moet ik nu dus de aanvulling van het ‘zenden‘ maken. Het maakt je ‘online personal branding’ in ieder geval een stuk makkelijker, want er zijn niet zo heel veel mensen die online praten en inhoud toevoegen. En dan blijkt de ‘Swipple’s rule of order dus op te gaan: ”He who shouts loudest has the floor”.
Personal branding; een revolutie of een gril. Het aantal mensen die zich online aan het manifesteren is en de snelheid en diversiteit waarmee ze dit doen is niet te volgen. Laat staan te sturen. Maar wat doe je online en wat niet? Hoe bewust ben je hier mee bezig? Wat wil je dat het je oplevert?
Je moet hem even een paar keer bekijken en dan zet het je aan het denken. Wat de makers van het filmpje onder andere aangeven is dat de geloofwaardigheid van reclame’s maar ook van Google aan het afnemen is. Mensen geloven het niet meer wat een bedrijf (online) over zich zelf zegt. Het gaat om ‘word of mouth’, om wat anderen over je zeggen. En daarnaast om ‘engagement’, de betrokkenheid die je als organisatie, merk of persoon met je omgeving hebt. Dit laatste wordt ook uitvoerig beschreven in The world’s most valuable brands. Who’s most engaged? Ranking the Top 100 Global Brands. Dus niet zenden maar interactie. Kijken en luisteren wat er gezegd wordt en daarin participeren. Dat versterkt je geloofwaardigheid.
