129 – Doorkijk op de nieuwe wereld

29 mei 2015 - Door: Tom Scholte

new world campus

Stel je bent boer in Afrika. Op een app op je smartphone zie je dat jouw oogst bedreigd wordt door een gewas-ziekte. Dat is handig omdat je dan preventief je gewassen kunt behandelen. Je oogst gaat niet verloren. Hoe mooi zou dat zijn? En hoever ligt deze situatie af van de wereld van vandaag? Niet ver. Op de New World Campus in DH zit een start-up die een database bouwt voor de gegevens om dit soort voorspellingen te kunnen doen. Zo ingewikkeld is het niet. Op basis van de ontwikkelingen in het weer, het type gewas en nog veel meer data (waar ik geen verstand van heb) kun je redelijk goed voorspellen of een gewas getroffen gaat worden door een ziekte. Oogsten en daarmee voedselvoorziening en inkomens gaan niet (of veel minder) verloren. Waterwatch Coopertive is de organisatie die zich met de ontwikkeling van de database bezig houdt en een van de partners is van de New World Campus.

De New World Campus is de realisatie van een droom van mensen die denken dat het anders moet. En ‘het’ slaat op het werken aan een betere en duurzame wereld. Organisaties die zich hier direct of indirect mee bezig houden zijn onder een dak gebracht om ‘toevalligheden te faciliteren’. Vanmiddag is de officiële opening waar ruim 400 mensen op af zijn gekomen. Dat krijg je als je ‘samenwerken’ uitstraalt. In de verschillende workshops worden we ook uitgedaagd om mee te denken en te werken aan de innovatie die binnen dit huis plaatsvindt.

Deze Campus moest er komen. Dat is het gevoel dat hier hangt. De initiatiefnemers zijn jaren bezig geweest, hebben talloze samenwerkingen gerealiseerd en talloze locaties verkend. Dat dit gelukt is, zegt iets over het vervolg. Er gaan hier mooie dingen gebeuren. Wat precies? Dat zal de tijd uitwijzen want ook bij de realisatie van deze omgeving is, volgens een van de initiatiefnemers, alles maar dan ook alles anders gegaan dan bedacht en gepland. De ultieme les om trouw te blijven aan de wens om te werken aan een betere en duurzame wereld en daarbij open te staan voor alle kansen, ideeën en mensen die er op je pad komen.

128 – Lefgozah event

28 mei 2015 - Door: Tom Scholte

lefgozahevent

Donderdagavond 28 mei 2015: Lefgozah event 2015. Je hebt congressen, bijeenkomsten, presentaties, lezingen, netwerkbijeenkomsten, inspiratiesessies en je hebt het Lefgozah event. Dit is anders dan alles wat je kent. De enige overeenkomst met andere bijeenkomsten: je brengt mensen bij elkaar die je iets mee wilt geven en ja, dat is ook een manier om jezelf (je onderneming) te laten zien (zonder ook maar een woord over jezelf te vertellen). Het Lefgozah event is een product van De Mannen van Schuim – conceptontwikkeling van commercieel vastgoed.

De Mannen van Schuim hebben voor vanavond een gedeelte van de e-on electriciteitsfabriek afgehuurd. In de ruimte vliegt een drone, staan twee foodtrucks en gaan ruim 150 gasten mee in de flow. De flow is: doe en ga snel; wat je ook doet: een oude kerk/metaalfabriek ombouwen tot kunstenaarsbolwerk, een indoor 3D pretpark bouwen, professionele drones bouwen en exporteren, een nieuw onderwijsconcept realiseren, een pop up hotel in een Italiaans dorp in oude ruines knutselen of virtual reality op het volgende niveau brengt. Dit zijn enkele van de voorbeelden van de verhalen die vanavond voorbij komen.

Wat heeft dit alles met conceptontwikkeling van commercieel vastgoed te maken? Ik zou het niet weten, want ik heb zelf (bijna) helemaal niets met commercieel vastgoed. Maar ik ken De Mannen van Schuim (Rico en Niels e.a.) wel. En zij laten vanavond zien waar zij voor staan en hoe zij aankijken tegen hun vakgebied, hun branche en hun manier van werken. In drie woorden: snel, lef en delen. En dit brengen zij vanavond in de prakijk. Er wordt gedeeld in het succes, het netwerk, de kennis en de inspiratie. Er wordt aangezet tot het tonen van lef: volg je eigen pad, doe waar je in gelooft en ga door. En tot slot: het gaat snel dus wacht vooral niet tot morgen. De 150 mensen, wat hun achtergrond, huidige werk of ambities ook zijn, zullen zich na vanavond afvragen of ze de goede dingen aan het doen zijn. En het zou zomaar kunnen dat er een enkeling besluit vanaf morgen dingen anders te gaan doen of andere dingen te gaan doen. Ik kijk nu al uit naar de verhalen van volgend jaar.

127 – Default yes

27 mei 2015 - Door: Tom Scholte

default yes

Dinsdagavond 26 mei 2015; bijeenkomst van de Haga Ambassade. Dit is een netwerk van medisch personeel van het Haga Ziekenhuis en MKB’ers uit de regio die bij het Haga betrokken zijn en/of voelen. Op deze bijeenkomst een presentatie van trendwatcher Richard van Hooijdonk.

In rap tempo komen de technologische ontwikkelingen van de afgelopen decennia, jaren en maanden aan ons voorbij. Dan gaat het over naar de toekomst: binnen de komende 5 jaar hebben we allemaal een printer in onze keuken staan die ons eten print, hebben we een robot voor de huishoudelijke klussen en om onze kinderen naar school te brengen en is het verboden om nog langer een eigen auto te hebben.

Wat mij in het verhaal aanspreekt is hoe we als mensen en als organisaties om gaan met deze veranderingen. Want, aldus van Hooijdonk, de mens is niet gemaakt voor veranderen. Naast dat we heel veel programmeurs nodig hebben de komende jaren hebben we dus ook heel veel trainers, coaches en levenskunstenaars nodig. En dit laatste is dan weer mijn voorspelling.

De sheet waarbij ik intuïtief mijn telefoon pakte om er een foto van te maken was deze foto van een manager (directeur?) bij Amazon. Daar is het standaard antwoord op elk idee dat door werknemers of klanten geopperd wordt: ja. Het kan niet gek genoeg of er wordt gekeken of en hoe het gerealiseerd kan worden. Amazon heeft dit beleid door eigen ervaring hard geleerd (het idee voor de nu immens succesvolle ‘web services’ kon in eerste instantie op een ‘nee’ rekenen).

Default Yes dus. En als je toch nee zegt, dan met 2 pagina’s aan argumenten die openbaar gepubliceerd worden.

Default Yes. Dat is de start waar wij allemaal morgen mee kunnen beginnen. Welk idee je collega, baas, medewerker, klant of opdrachtgever ook oppert: het antwoord is “ja”. Deze ‘standaard-ja’ mentaliteit is namelijk de basishouding om als mens om te kunnen en om te leren gaan met de veranderingen om ons heen.

Zullen we dat vanaf morgen gaan doen?

—————————————————————————————————

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

126 – Schrijven boek

26 mei 2015 - Door: Tom Scholte

personal branding voor zzp'ers

Vandaag heb ik de eerste versie van mijn derde boek naar de redacteur gestuurd. Opeens was het af. Da’s jammer. In 2008 wilde ik een boek schrijven. Dat hoort bij personal branding, vond ik. Het lukte, het was een hele bevalling en op het resultaat was ik niet heel erg trots.

In 2010 wilde ik een marathon lopen. Dat hoort bij het afvinken van je bucketlist. Veel loopervaring had ik niet. Met wat wilskracht en een strak schema kom je in 9 maanden een heel eind. De marathon van van Rotterdam in 2011 was opeens voorbij. Lekker gelopen? Mwoah, niet echt. Blessures? Ja.

En zo zijn er nog wel wat voorbeelden uit mijn leven. En wellicht roept het herkenning op.

In 2014 ontdekte ik Chi Running een voor mij nieuwe kijk op hardlopen. Een benadering vanuit een technisch en ontwikkel perspectief. Tai Chi principes toegepast op het hardlopen. Het gaat niet om snelheid of afstand. Het gaat om ontwikkeling van vaardigheden (body sensing), houding, ademhaling en bewustzijn. Als je daar mee aan de slag gaat, dan is lekker lopen een gevolg. En mogelijk ook een prestatieverbetering op tijd of afstand. Maar puur als gevolg van en niet als doel op zich. Ik loop nu anderhalf jaar blessurevrij. Drie keer in de week trek ik mijn loopschoenen aan om te ‘oefenen’, zonder horloge, zonder snelheids- en afstandsmeting. Heerlijk.

Begin dit jaar vond ik de lol in het schrijven terug. Zowel in de vorm van een dagelijkse blog/ column als in de vorm van… een boek. Het boek was niet het doel, het schrijven was het doel. Acht dagen gaf ik mezelf voor het verwerken en beschrijven van acht jaar personal branding ervaring. Acht keer acht uur. Om acht keer acht paragrafen voor acht hoofdstukken te schrijven. Acht uur lang schrijven en verder helemaal niets. Wat een feest is dat. Nu komt het schaven en het verwerken van de feedback met een ervaren redacteur. Het schrijven leidde tot een boek. Ik ben heel benieuwd waar het schrijven nog meer toe gaat leiden. In ieder geval tot nog meer schrijven.

125 – Links of rechts

25 mei 2015 - Door: Tom Scholte

linksrechts

1992 een jaar op reis met een rugzak door Australië en Azië. De rugzak wordt steeds lichter. Mijn voorraad traveller cheques ook. Bij de laatste cheque van $ 20,- in het plaatsje Young in New South Wales vind ik werk. Bijna vier maanden pluk ik fruit van de kersen in Young, gaat het via abrikozen naar sinaasappels om te eindigen bij peren. Dan is er genoeg gespaard om verder te reizen. Van Melbourne via Adelaide dwars door Australië naar Darwin. Elke dag wordt geleefd bij de dag. Elke dag is open. Elke dag is er het blijven of het verder gaan. Bij het verlaten van de hostel of de tent is er de vraag: ga ik links of ga ik rechts.

Pinksterweekend 2015, een open weekend een leeg weekend. Mevrouw Scholte is een weekendje fietsen in de Pyreneeën. De dochters Scholte zijn thuis. Er is geen sport er zijn geen verjaardagen, geen familie en geen plannen. Elke ochtend worden we wakker en kijken naar buiten, naar wat het weer is. We spelen voor het eerst in 5 jaar kwartet en daarna een potje darts. We gaan met de trein onderweg naar Utrecht. We hangen wat bij vrienden; er hoeft niets. Op het moment dat we daar de deur uit lopen opeens het besef: we kunnen links of rechts. “Wat zijn jullie plannen”, wordt er nog gevraagd. Die hebben we niet. We gaan links of rechts. We lopen door het Griftpark. Daar blijkt een ‘food-truck-festival’. De rij is te lang en we lopen door. We struikelen over een snackbar en eten een ijsje op een bankje in de zon.

23 jaar later, ook met huis, hypotheek, vrouw en kinderen blijkt het mogelijk. Het gevoel van links of rechts.

—————————————————————————————————

Wil je mijn dagelijkse column per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

124 – Niet huilen sterke jongen

24 mei 2015 - Door: Tom Scholte

sterke jongen

Zondag 24 mei 2015, eerste Pinksterdag. In de Grote Marktstraat in DH zit een dochter met haar vader een ijsje te eten. Het is een prachtige, zonnige dag. Een echte Pinksterdag. In de stad hangt een onwennige sfeer. De winkels zijn namelijk dicht. En dat gebeurt anno 2015 nog maar een paar dagen per jaar. De meeste mensen die nu in stad lopen, kwamen voor open winkels.

De dochter en haar vader genieten van de zon, hun ijsje en de voorbijgangers. Er lopen talen van over de hele wereld voorbij. Dat blijft altijd bijzonder om zo dicht bij huis, mensen te zien die zo ver van huis zijn. Een groepje oost Europese studenten, een ouder echtpaar uit de VS duidelijk op vakantie uit, een verliefd stelletje uit Frankrijk en een gezin uit Afrika. Dan loopt er een vader met een vriend voorbij, gevolgd door zijn zoontje. Het jongetje drinkt water uit een beker. Net als hij bij ons voorbij loopt, struikelt hij. Zowel het jongetje als de beker vallen op de grond. Verbazing bij het jochie: ‘wat gebeur er nu’?, zeggen zijn ogen. Hij krabbelt overeind en raapt zijn beker op. De vader reageert geïrriteerd: “ik zei toch dat je bij me moest blijven”. Het jongetje dat tot dan toe nog niet van zich had laten horen, begint nu te huilen en klampt zich vast aan de benen van zijn vader. Die weet zich niet zo goed houding te geven. Hij voelt de ogen van de mensen op het bankje in zijn rug. Hij probeert zijn zoontje weer in beweging te brengen maar die is niet van plan ook nog maar één cm te lopen en begint harder te huilen. “niet huilen” zegt de vader, “je bent een sterke jongen”.

De vader van de dochter op het bankje heeft het geheel aanschouwd en gehoord: “niet huilen, je bent een sterke jongen”. Als je valt, als je schrikt, als je je beker laat vallen en als je vader dan ook nog geïrriteerd reageert, dan heb je alle recht om te huilen, denkt deze vader. Het is een kans om het kleine ventje op te pakken, in je armen te nemen en hem een gevoel van veiligheid en geborgenheid te geven: wat er ook gebeurt, ik ben er voor je.

Het huilende jochie wordt vervolgens gedragen door de enigszins bezwaarde vader. De volgende voorbijgangers lopen met een boogje om de natte stoep heen. Ze hebben geen weet van het leed van het 3 jarige jochie van zo even. De vader op het bankje wel. Hij slaat een arm om de schouders van zijn dochter en fluistert in haar oor: “wat er ook gebeurt, ik ben er voor je”.

—————————————————————————————————

Wil je mijn dagelijkse column per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

123 – Knal roze rozen

23 mei 2015 - Door: Tom Scholte

rozenr

Zaterdagmiddag 23 mei 2015. Oude Gracht Utrecht, onderweg naar naar vrienden. Zullen we nog een bosje bloemen meenemen stelt mijn dochter voor. Ik zeg: “ja, als we nog bloemen tegen komen onderweg”. Ik zeg dit, omdat ik weet dat er op de Oude Gracht al decennia lang bloemen worden verkocht op zaterdag. De bloemenverkoper verkoopt vandaag voornamelijk rozen, boeketjes rozen. Het zijn boeketjes rozen van verschillende kleuren: rood, geel wit en roze. Knal roze. Zo kan de natuur het niet bedoeld hebben.

Als je de roze rozen van dichtbij bekijkt, blijken het echte rozen te zijn. Zo kan de natuur het niet bedacht hebben. Dit lijken meer plastic bloemen dan een natuurproduct. Als je dit in je huis zet, kun je net zo goed een schilderij van rozen ophangen, of beter nog een digitaal fotolijstje met foto’s van rozen die zichzelf elke paar seconden automatisch verversen. Hoef je ook niet schuin af te snijden en water te geven.

De verkoop loopt best goed van de boeketjes rozen. Maar ik laat deze kans even aan mij voorbij gaan. Vanochtend liep ik nog een rondje door het bos en de duinen. Het was vroeg en het miezerde. De lente jaagt het verse groen de bomen, struiken en grond uit. Je ruikt de natuur zich manifesteren. Het lijkt in niets op deze rozen waarvan ik me sterk afvraag hoe ze hun geur verkregen hebben.

We lopen verder en halen bij de Hema een bak aardbeien. Knalrode aardbeien. Dat is nog eens natuur. We krijgen even later de kans om ze gelijk te proeven, en ze smaken ook nog zoals aardbeien te smaken horen. Puur natuur.

—————————————————————————————————

Wil je mijn dagelijkse column per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

122 – De snoezelkamer in het JKZ

22 mei 2015 - Door: Tom Scholte

IMG_4035
Vrijdagochtend 22 mei 2015. Ik ben te gast bij het ondernemersontbijt van de gemeente Den Haag. Dat vindt vandaag plaats in het HagaZiekenhuis Leyweg/ Juliana Kinderziekenhuis. En dat is bijzonder. Het JKZ is nieuw. Een nieuwe vleugel is aan het HagaZiekenhuis gebouwd. Eind april is het in gebruik genomen. We zijn te gast omdat het JKZ trots is op wat ze hebben neer gezet. We zijn ook te gast om dat het JKZ een van de ‘goede doelen’ van de gemeente is. En ten slotte zijn we ook te gast omdat het JKZ nog sponsors zoekt om een aantal van haar dromen te realiseren.
IMG_4038 IMG_4037

In groepen van 20 krijgen we een rondleiding. Onze groep wordt geleidt door Fréderique Hofstede, medisch manager en kinderarts binnen het JKZ. Zelden heb ik iemand met zo veel passie over haar werk horen praten. Als je als kind in het JKZ ligt, en je wordt van je kamer naar de behandelkamer gereden, worden je knuffels en vriendjes op de muur geprojecteerd. Zo zijn ze bij je en gaan ze met je mee. Voor de tieners is er een eigen ‘chill-kamer': verboden voor vrienden, familie en overig bezoek. Voor de kinderen die het ziekenhuis en alles wat daar gebeurt moeilijk kunnen verdragen, is er de snoezelkamer. In deze kamer is een water/hemelbed waar het kind al dan niet samen met een ouder even tot rust kan komen. In de behandelkamer zijn de muren beschilderd met illustraties, er hangt een TV waar een filmpje gespeeld kan worden voor de afleiding en ook is het licht te dimmen. Op het verlanglijstje staan nog: gekleurd licht en illustraties op de plafondplaten. Je ligt namelijk in deze kamer veel naar het plafond te staren. Nu is het systeem plafond nog wit.

Wat het JKZ weet en in de praktijk brengt, is dat de omgeving, kleuren en geuren van grote invloed zijn op het behandel en herstel proces. In alles wordt dit doorgevoerd. Wat dacht je van het inpandige Ronald McDonaldhuis waar de ouders van de zieke kinderen kunnen verblijven. Wist je dat hier ruim 90 vrijwilligers actief zijn om ouders en familieleden te begeleiden. Ik was al stil en wordt naarmate de rondleiding volgt steeds stiller.

Het medisch/verplegend personeel wordt ook getraind in angst en stressreductie voor de medische behandelingen: Een kindje wordt de behandelkamer ingereden en trekt een handschoen te voorschijn. Deze wordt zorgvuldig aangetrokken. Dan tegen de verpleegster: “zo, je mag me prikken. Ik heb mijn toverhandschoen aan. Nu voel ik de prik niet”. En het kind voelt de prik niet.

IMG_4039
Om deze snoezelkamer in stand te houden en de gewenste kindvriendelijke zorg te kunnen bieden is het JKZ op zoek naar sponsors. Meer info lees je hier.

Een bezoek aan het JKZ zet je leven en je ondernemen weer even in perspectief. Dank voor de gastvrijheid en een kijkje in jullie wereld JKZ.

121 – Dat kan toch niet

21 mei 2015 - Door: Tom Scholte

datkantochniet

Het schoolgebouw van de basisschool van mijn jongste dochter is herbouwd. Het oude gebouw was ruim 100 jaar oud en echt vervallen. Het nieuwe gebouw is helemaal nieuw. Deuren en ramen sluiten goed, lampen gaan automatisch aan en uit en voor de klas hangt een smartboard. Verder lijkt het gebouw heel erg op het gebouw van 100 jaar geleden. Klaslokalen die ruimte bieden aan 30 kinderen met 1 juf daarvoor. Is er dan in 100 jaar niets veranderd? Dat kan toch niet.

Mijn oudste dochter heeft mij overgehaald om te gaan shoppen bij de Primark. Dat is een hele grote winkel met heel veel kassa’s en heel veel, hele goedkope kleding. Het winkelend publiek loopt her met sleepnetten. Een kruising tussen winkelmandje en een vuilniszak. Deze sleepnetten worden volgegooid tot er uiteindelijk toch nog een serieus bedrag af te rekenen valt. Daar moet je wel je best voor doen. T-shirts zijn er vanaf € 2,30. Dat kan toch niet.

Mijn jongste dochter doet mee aan het schoolhockeytoernooi. Er doen in totaal wel 80 teams mee van Haagse scholen. Sommige scholen hebben meerdere teams afgevaardigd. Nu blijkt dat sommige spelers, de goede, die uiteraard al 5 jaar op hockey zitten, in meerdere teams van dezelfde school spelen. En dat is tegen de regels. Dat kan toch niet.

Ik krijg een bekeuring omdat ik 5 minuten ergens geparkeerd sta. Niet ver van mijn eigen huis, hier in mijn eigen stad. € 60,- en dat terwijl ik al betaal aan een parkeervergunning om voor mijn eigen deur te mogen parkeren. Dat kan toch niet.

De drie tegenkandidaten lijken een kansloze strijd te voeren om het FIFA voorzitterschap. Sepp Blatter (79 jaar) gaat graag nog even door. Hoeveel geld en macht hij in heeft moeten zetten is niet precies duidelijk. Wel is duidelijk dat het om veel gaat. De hele wereld kijkt mee en laat het gebeuren. Dat kan toch niet.

Trijntje Oosterhuis met dit lied naar het songfestival. Dat kan toch niet. Trijntje Oosterhuis in een jurk met decolleté tot haar navel op het songfestival. Dat kan toch niet. Trijntje Oosterhuis in een jumpsuit op het songfestival. Dat kan toch niet. Trijntje Oosterhuis niet door naar de finale op het songfestival. Dat kan toch niet.

——————————————————————————————————

Wil je mijn dagelijkse column per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

120 – Ouderavond: Onderwijs 2032

20 mei 2015 - Door: Tom Scholte

onderwijs2032
Woensdagavond 20 mei 2015. Vanavond vinden er op zo’n 25 scholen (PO en VO) ouderavondenplaats georganiseerd door het platform Ons Onderwijs 2032. Hoe ziet het onderwijs van de toekomst eruit? Wat heeft een leerling nodig om klaar te zijn voor een plaats in de maatschappij? Hoe gaat het onderwijs de persoonsvorming faciliteren? Enkele vragen waarop dit platform antwoord tracht te vinden. Onder andere met deze inspraak of meepraat avonden. De school van mijn dochter telt ruim 600 leerlingen. Dat betekent zo’n 1.200 ouders. Al die 1.200 ouders waren uitgenodigd. En op de laatste ‘tafeltjes-avond’ waren er heel veel van die 1.200. Vanavond waren er ongeveer 25. Zo’n 2 procent. En dat terwijl iedereen over het onderwijs mee kan praten. Iedereen is ervaringsdeskundige van zowel het onderwijs als ‘zijn/haar plek in de maatschappij zoekend/vindend’. Een belangrijk thema waarover je wordt uitgenodigd om over mee te denken. En wat je zelf ook aan het denken zet. Want we leven in een tijd van een ‘leven lang leren’. Ik hoop dat je je daar bewust van bent.

Dat de avond georganiseerd wordt en hoe deze georganiseerd wordt is waardevol. Het lukt om in anderhalf uur met elkaar punten te agenderen waarvan wij denken dat het onderwijs daar echt mee aan de slag moet. Morgen.

Deze avond heeft wat gedaan met de aanwezigen. Met de aanwezigen in deze aula en in de 24 andere aula’s waar vanavond een ouderavond heeft plaatsgevonden. Maar hoe zit het met de 1.175 andere ouders van deze school? ‘Be the change you want to see in this world’, je moet het zelf doen. Je kunt het zelf doen. Naast de 25 ouders waren er ook leerkrachten en leerlingen vanavond, bij elkaar waren we met zo’n 40 mensen. Hier is mijn hoop op gevestigd. Bij deze groep, en bij de groepen op andere scholen, ligt de kiem voor verandering. De ideeën de flip-over-vellen en de videoboodschappen die zijn verzameld, worden overgedragen aan de voorzitter van het platform en de staatssecretaris. Maar daar geloof ik niet zo in. Ik geloof in de mensen die vanavond hier waren. Ik geloof dat zij morgen, overmorgen en de dag daarna door zullen gaan en veranderingen tot stand zullen brengen, in hun klas, in hun gezin, in hun organisatie en in hun onderneming. De samenleving van morgen zit anders in elkaar dan die van vandaag. Ik adviseer je om je daar actief mee bezig te gaan houden. Voor je eventuele kinderen en kleinkinderen, maar zeker ook voor jezelf.

——————————————————————————————————

Wil je mijn dagelijkse column per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter: