96 – Natuur

26 april 2015 - Door: Tom Scholte

FullSizeRender

Amersfoort, Hoevelaken, Putten, Ermelo, Hierden, Hulshorst, Nunspeet, Doornspijk, t Harde, Oldebroek, ‘t Loo, Wezep, Heerde, Epe, Emst, Vaassen, Apeldoorn, Uddel, Garderen, Nijkerk, Hoevelaken en dan weer Amersfoort. Twee dagen fietsen over de Veluwe, dan zie je heel veel bos. Overwegend loofbos maar af en toe een stukje naaldbos. Je ziet heel weinig mensen. Dat kan ook met het weer te maken hebben gehad. Voor de mensen die de afgelopen twee dagen binnen hebben gezeten, heeft het vooral geregend. Voor de mensen die de afgelopen twee dagen vooral buiten hebben doorgebracht, is het vrijwel de hele tijd droog geweest. Dit is een van de wijsheden die ik van Scholte Sr. heb meegekregen de afgelopen twee dagen. 73 is hij en ik moest bij vlagen moeite doen om hem bij te houden.

De Veluwe is mooi. De Veluwe is afwisselend. Er is naast bos ook hei, er zijn zandvlaktes en voor de afwisseling wat weilanden en wat akkervelden. De Veluwe is leeg. Uiteraard was de uitdaging om zoveel mogelijk de bebouwde kom te mijden. Bovenstaande plaatsnamen zeggen meer over de ‘gemeenten’ waar we doorheen hebben gefietst dan bebouwde kernen die we hebben aangedaan. Zo’n beetje alle kruispunten in NL zijn inmiddels genummerd. Zo kunnen fietsers hun eigen knooppuntenroute door de natuur uitstippelen. Tussen de bomen staan er op de Veluwe toch nog best heel veel huisjes, huizen, villa’s en kleine kasteeltjes. Ergens in de prijsklasse tussen de 10K en enkele miljoenen zie je optrekjes aan je voorbij trekken. Er staat veel te koop en er worden ook nog vrijstaande optrekjes tussen de bomen gebouwd. Mensen wonen graag in de natuur. Terug naar de natuur is mogelijk op de Veluwe. Zowel voor permanente bewoning als voor de weekenden en vakanties. Zeker de helft van huizen op de Veluwe heeft de bestemming: vakantiewoning.

Bij zowel de vakantiehuisjes als bij de huizen die permanent bewoond worden, valt een ding heel erg op: de tuin. Mensen hebben de behoefte om de natuur te willen bedwingen. Midden in het bos worden gazonnetjes onderhouden waar menig golfer jaloers op is. Er worden buksushaagjes met nagelschaartjes in keurige vormen geknipt. Mensen leggen grinttuinen aan met daar dan weer midden in verschillende coniferen. Er zijn ook mensen die een groot gedeelte van hun eigen stukje natuur bestraten. Er zijn tuinen waar mensen paadjes hebben aangelegd met kleinde steentjes.

Is het de natuur van de mens om de natuur te willen bedwingen? Met de aardbevingen, overstromingen, vulkaanuitbarstignen en de opwarming van de aarde, weten we toch dat we enkel in staat blijken de natuur schade toe te brengen. Dat we de natuur niet naar onze hand kunnen zetten, heeft de natuur ons inmiddels toch duidelijk gemaakt? Wanneer gaat de mens de natuur leren volgen?

Een weekend met vader en zus fietsen over de Veluse, overnachten bij mensen thuis, een krentenbol op een bankje en een vader die je af en toe een boterbabbelaar toestopt brengt je dicht bij je natuur. De geur hars uit het bos, een overstekend zwijn, de mist boven de weilanden, de talloze vogels, de konijntjes die voor je uit rennen, te veel om op te noemen. En aan de andere kant twee dagen helemaal niets. Alleen de natuur volgen. En de genummerde knooppunten; dat is toch wel een erg handige uitvinding.

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

95 – familie

25 april 2015 - Door: Tom Scholte

fietsweekend

Zaterdag 25 april 2015. De dag waarop mij moeder 69 geworden zou zijn. Leukemie stopte de teller in 1996 bij 50. Nu ben ik onderweg naar weekendje fietsen met mijn vader en zus. Het weer is treurig. Met grijze donkere wolken en een miezertje verlaat de intercity DH CS in de richting van mijn geboren en getogen zijn: Amersfoort.

Hoe ga je als mens om met het combineren van de rollen van vader, zoon en broer op hetzelfde moment. Mijn dochters kunnen zich 100% op het ‘dochter zijn’ concentreren. Ten minste daar hoeven ze zich niet op te concentreren. “Pap heb je nog even tien euro voor me”, was het antwoord dat ik kreeg bij mijn afscheid vanmorgen. Nu ben ik onderweg naar mijn rol als kind van mijn vader. Ik heb de organisatie van het weekend dan ook volledig aan Scholte Sr. overgelaten. Er is wel wat veranderd sinds ik 25 jaar geleden het ouderlijk huis verliet. Een situatie waar je als ouder het gevoel hebt dat je je kind kent omdat je hem dagelijks meemaakt. Naar een situatie waar je vast blijft houden aan het beeld van je kind dat je kent omdat je hem niet meer dagelijks meemaakt.

We hebben als mens de kans om onszelf elke dag opnieuw uit te vinden. We kunnen elke dag afstand nemen van alles wat we gisteren dachten dat we waren. We kunnen onszelf opnieuw definiëren, of beter nog, ophouden met definieren. ‘Ik ben nou eenmaal zou….’, of ‘dat is niets voor mij’ of juist ‘dit is mijn manier van doen…’. Die kans kun je benutten. Elke dag oefenen in het afscheid nemen van alle labels die je jezelf hebt opgeplakt en uit de hokjes stappen waar je jezelf in hebt gezet. Maar… ben je in staat om je van de labels en hokjes te ontdoen waar anderen je in gestopt hebben?

Gisteren sprak ik een kunstenaar die met nieuwe materialen en technieken aan het werk is gegaan. Hij ziet het als onderdeel van zijn levenswerk. Maar zijn omgeving begrijpt het niet en hem niet: “jij deed toch….”, was de reactie. Donderdag heb ik, voor mijn nieuwe boek, een mevrouw geïnterviewd uit Schotland. Ze deed voor haar werkgever een project in NL en besloot te blijven toen haar baan hier stopte. Ze kende niemand en niemand kende haar. Ze heeft een half jaar de tijd genomen om, ergens halverwege de dertig, helemaal opnieuw te beginnen; een bevrijdend moment.

“Als je denkt dat je jezelf gevonden hebt en je niet meer laat beïnvloeden door de labels, hokjes en oordelen van anderen, ga dan een weekendje naar je ouderlijk huis, dan weet je hoever je daarmee bent”. Deze ‘toets van verlichting’ werd me een paar jaar geleden aangereikt. Onderweg naar die toets denk ik eraan hoe leuk het was om, met een vriendje, een hut in de tuin te bouwen, om fikkie te stoken achter het schooltje, om op het dak van de autogarage te klimmen, om ‘per ongeluk’ een ruit bij de buurman in te schoppen, om elke avond aan tafel te gaan zitten en dat er dan iets te eten stond waarvan je ongegeneerd zei dat je het smerig vond, om elke dag schone kleren in je kast te vinden, om elke dag uit school een moeder met een kopje thee aan te treffen die er gewoon was, en dat was genoeg. Wat een rijkdom is dat.

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

 

94 – nieuwe buren

24 april 2015 - Door: Tom Scholte

leonardolab

In het postvakje van Firma De Groot ligt een flyer. De titel is duidelijk ‘Nieuwe Buren’. Deze flyer is van een onderneming die zich op 1 april nieuw heeft gevestigd in Bink36, het bedrijfsverzamelgebouw waar we met FDG ook gevestigd zijn. Deze flyer hebben ze bij alle 380 ‘buren’ in het postvakje gelegd. Naast het vermelden dat ze er zijn staat er ook op: ‘wil je meer weten, op de achterkant staat wat we doen. Binnenlopen mag ook altijd’. Dus ik loop naar binnen en zeg, “dank voor de uitnodiging, wat leuk”. Een blik van verwarring. Ik wijs op de uitnodiging die hier ook op tafel ligt en dan weet hij het weer. Ik zeg dat ik kom vanwege de uitnodiging. We praten wat en blijken allebei dingen voor studenten in het Hoger Onderwijs te doen. Ik kan het ook niet laten te vragen hoeveel van de 380 mede huurders de uitnodiging ook hebben geaccepteerd en langs zijn geweest. Het antwoord laat zich raden: zero.

Een paar maanden geleden ging het VPRO programma Tegenlicht over geluk. Daarin deelde een onderzoeker de conclusie van een onderzoek: mensen denken dat ze gelukkiger worden naarmate de afstand tot hun buren groter is. Hoe groter het huis, de tuin en de oprijlaan hoe gelukkiger…. het omgekeerde is waar: mensen worden gelukkiger naarmate ze dichter bij hun buren wonen en meer contact met hun buren hebben.

De afgelopen 8 jaar heb ik gezocht naar de ideale werkomgeving als zelfstandig ondernemer: een eigen kantoor, een flexplek, een zwervend bestaan en een soort van gedeeld kantoor. Maar… ik heb het gevonden: Leonardolab is geboren. Deze week hebben we met het ontwerp van een logo (door onze eigen Ricardo/ Brave Brands) en grote borden aan de muur de zoektocht officieel gestalte gegeven. En deze vorm is tegelijkertijd ook in Zwolle ontwikkeld. Een vaste eigen werkplek voor ZZP’ers en 2/3 mans bedrijfjes in een open ruimte. Met daarbij ook de gelegenheid om koffie te drinken, samen te lunchen, te overleggen en workshops te verzorgen.

Toen ik de beheerder en eigenaar van Bink36 vertelde over dit concept en dat je bij ons voor € 150,- een werkplek kunt huren keek hij me niet begrijpend aan. “Maar daar kun je ook bijna een eigen ruimte voor huren”, was zijn reactie. Maar daar worden we dus niet gelukkig van, dan zit je in je eentje in je eigen kamer eenzaam te zijn.

Vandaag ben ik bij 3 andere huurders binnengelopen en dan ben je verbaast over de raakvlakken, de gedeelde netwerken en ambities en de menselijke oerbehoefte aan verbinding met andere mensen. Ik ben omdat jij bent. We zijn bij Leonardolab Den Haag nu met z’n 6’en en in Zwolle krijgt het concept ook vorm. Ik voorzie dat we in DH op 1 juli naar een grotere ruimte gaan verhuizen en binnen 2 jaar met 60 mensen zullen zijn. Je bent van harte welkom om eens binnen te lopen, bij ons of bij je eigen buren.

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

93 – de lol van het oefenen

23 april 2015 - Door: Tom Scholte

minuet 3

Donderdagavond 23 april 2015. Nu. Mijn oudste dochter speelt viool. Beter gezegd: ze oefent viool. En ze heeft lol in het oefenen. Ze heeft lol in het alleen oefenen en ze heeft lol in het samen oefenen. Vorig jaar zag ze het schoolorkest een stuk instuderen, toen dacht ze: ‘dat wil ik ook’. Ze stapte naar de dirigent, wat overigens ook de docent is die de musical voor zijn rekening neemt. Ze vroeg hem:”mag ik bij het orkest”. “Uiteraard” zei hij “welk instrument speel je?”, na een lichte twijfel kwam het antwoord: “gitaar”. Dat bleek niet in het orkest te passen. Dus moest er een ander instrument gekozen worden. Het werd viool. Ze mocht gelijk met haar viool bij het orkest komen zitten. Ook al speelde ze nog geen noot mee. Na een paar maanden oefenen en nog meer oefenen, kon ze van sommige stukken de eerste noot van elke maat mee spelen. Nu een jaar later speelt ze al hele stukken mee en heeft ze ook al twee keer meegedaan bij een optreden. Na een nauwkeurige analyse van dit hele proces heb ik het geheim van dit wonderlijke verhaal ontdekt: de lol van het oefenen.

Je kunt de wereld in twee groepen mensen verdelen. De ene groep die wil iets kunnen. De andere groep wil iets oefenen. De eerste groep vindt oefenen maar niets. Dit zijn niet allemaal opgevers. Het zijn mensen die vooral de dingen doen waarvan ze zeker weten dat ze ze kunnen. Ze doen dingen omdat ze ze eerder hebben gedaan of waarvan ze weten dat het ze in een eerste keer gaat lukken. Het zijn de mensen die dingen graag in een keer goed willen doen. In een keer over de lat, in een keer dat stuk kunnen spelen, in een keer die tekst schrijven, in een keer die presentatie geven, in een keer een opdracht werven in een keer van idee naar realisatie. Ze doen dingen met een houding van: ‘ik kan dat’. En dan heb je de andere groep. De groep die elke keer over die lat springt tot dat die valt, die elke keer een stuk oefent dat ze net niet kan, en als ze het kan of bijna kan, naar een ander stuk gaat. De mensen die aan een tekst blijven schaven of keer op keer herschrijven. De mensen die eindeloos blijven prototypen of gewoon blijvend met een ‘bètaversie’ de markt op gaan. Voor deze laatste groep is de volmaaktheid is de onvolmaaktheid. Dit zijn de zoekers, voortdurend op zoek naar ontwikkeling, naar verandering, naar verkenning van de mogelijkheden. Maar maakt deze tweede groep ooit iets af in de ogen van de eerste groep?

Hoe mooi, deze verschillen tussen mensen… en tussen mijn twee dochters. En wat een uitdaging om als collega, vriend, manager en vader de ander haar eigen weg te laten gaan. Want mijn manier is toch eigenlijk wel de beste. Als je heel weinig doet, nog minder zegt en heel goed kijkt, dan zie je de ander haar eigen weg vinden, en dan ook echt vinden. En dat zijn van die kleine geluksmomentjes waar je niets voor hoeft te doen. Hooguit een beetje voor oefenen.

Dan wordt het blad omgeslagen naar Minuet 3. “Nieuw liedje pap, ik speel Bach, ken je die?”

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

92 – Waar doe je het voor?

22 april 2015 - Door: Tom Scholte

waar doe je het voor

“Ondernemer word je niet, dat ben je.” Zo begint de nieuwe reclame van Van Lanschot Bankiers. Nou, dan heb je de aandacht van deze ondernemer voor je gewonnen. Even later raak ik het spoor echter bijster. Ik zie een groeiende onderneming, maar daar lijkt het niet om te gaan. En het is dat het een korte reclame is, maar bij de vraag ‘waar doe je het voor?’ was ik anders weggezapt. Nu acht ik mezelf tot de doelgroep van Van Lanschot behoren, maar vragen zetten je toch aan het denken, en vragen in reclames zetten je ook aan het denken. Als er een bank is, die een animatiefilmpje laat zien van een groeiende onderneming, ga je nadenken over je eigen onderneming of de onderneming die je wilt starten. En als er in dat filmpje dan op een gegeven moment aan de horizon een soort kasteel/ villa opduikt met de voice over ‘waar doe je het voor?’ wordt je mind toch gestuurd; heel erg de verkeerde kant op gestuurd.

Als je ondernemer bent, waarom onderneem je dan? Allereerst om te kunnen zijn wie je bent. Omdat je nou eenmaal ondernemer bent. Daar ga ik helemaal met Van Lanschot mee. Waar doe je het voor? Omdat je het leuk vindt, omdat je er goed in bent en omdat je er beter in wilt worden. Daar doe je het voor. Omdat je er plezier aan beleeft.

Mijn dochter van 11 tennist om te winnen en om het aanzien van haar vriendinnen. Vanmiddag heeft ze verloren van een jongetje dat een kop kleiner was. Ze was er ziek van. Zeker omdat al haar teamgenoten hadden gewonnen. Blijkbaar zijn we op die leeftijd al geconditioneerd dat we iets doen niet omdat we dat willen doen, maar om iets anders. We werken om op vakantie te kunnen. We posten een foto op Facebook om ‘geliked’ te worden. We schrijven elke dag een blog om gelezen te worden. En we ondernemen om een dikke vette villa te kunnen bewonen. Want dat brengt ons geluk, aanzien en…. het toekomstbeeld dat we straks niet meer hoeven te werken. Dus je bent ondernemer. Dat doe je en ben je omdat je dat bent. En als je het heel goed doet? Dan hoef je het niet meer te doen. Is dat een prettig beeld aan de horizon?

Waar doe je het voor? Op zich een mooie vraag om jezelf te stellen bij de dingen die je doet. Om vervolgens even stil te staan bij je eigen antwoord. En dan kijken of je er daarna met dezelfde energie mee door gaat. Zo ja? Dan ben je zeker de goede dingen aan het doen.

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

91 – je kunt het

21 april 2015 - Door: Tom Scholte

duim
“Kom op, je kunt het.” Is dit de meest gesproken motivatie zin? We zijn op allerlei manieren bezig om elkaar te motiveren om ‘alles uit ons zelf te halen’, om ‘boven ons zelf uit te stijgen’, om ‘het onmogelijke waar te maken’ en om dingen te kunnen doen ‘waarvan je zelf niet voor mogelijk had gehouden dat je er toe in staat was’.

“Doe maar gewoon je best”, is het motto van een andere motivatietheorie. Deze heeft zo iets van, ‘doe maar je best, meer kun je niet doen’. Klinkt iets neutraler in zijn benadering. Alsof de uitkomst er eigenlijk niet toe doet. Het ‘je best doen’, dan weer wel. Maar wat is ‘je best doen’? Is wat de één ‘zijn best doen’ noemt, niet een lakse houding ten opzichte van wat een ander ‘zijn best doen noemt’. Na afloop jezelf in de spiegel kunnen aankijken en zeggen: “ik heb alles gedaan wat ik kon”, is dat je best doen?

“Speel maar op save, dan weet je zeker dat het lukt”, dit is een derde motivatietheorie. De theorie van ‘niet geschoten is ook een optie’. De vraag van: “zou je dat wel doen?“ en “weet je dat wel zeker?” en “zou je niet eerst met iets kleins beginnen”? “Maar, daar heb jij de opleiding en de ervaring helemaal niet voor, zou je niet beter toch je huidige baan nog even aankijken?”

“Dat lukt jou toch niet”, dit is weer een andere theorie om een ander of jezelf te triggeren om het toch vooral wel te proberen en het vooral wel te laten slagen.

Mijn dochter met het hoogspringen, mijn andere dochter met de eind-Cito, collega ondernemers met ideeën en concepten, vrienden en kennissen in loondienst wat het niet helemaal meer is, iedereen is wel met iets bezig, een volgende stap aan het zetten. Iedereen ziet zich geconfronteerd met een of andere uitdaging. En iedereen heeft een omgeving die daar wat van vindt. Die de situatie van de ander spiegelt aan zijn/haar eigen kader en dan *pats* met een advies of oordeel komt. Dat beïnvloedt ons, of we willen of niet.

We laten onze acties en onze motivatie beïnvloeden door de mening van anderen. In alle gevallen goed bedoeld. In alle gevallen ook een kleine aanslag op ons eigen gevoel van of we het moeten doen en hoe en wanneer we tot actie over moeten gaan. Of het nu de juf is, je vader, collega, vriend, broer of buurman, goed bedoeld, dankjewel en ik leg het even naast me neer. Wat de echte uitdaging is, is om vooral naar je zelf te luisteren. Je weet namelijk wat je moet doen en dus dat je dat kunt. Kwestie van goed naar jezelf luisteren. En of je dat kunt? Geloof me, je kunt het.

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

90 – zonder titel

20 april 2015 - Door: Tom Scholte

wandelstok

In het bos bij Meijendel (Wassenaar) zit een man op een bankje. Ik schat hem een jaar of 80. Tegen het bankje staat zijn wandelstok. Hij is stevig aan de wandel, de dichtstbijzijnde parkeerplaats is zeker 3km hier vandaan. De man is passend gekleed voor de wandeling. Of in ieder geval, passend voor mannen van stand en van 80: in een grijs kostuum met een donkerblauwe das. De man zit bij te komen van de eerste helft van zijn wandeling.

De man heeft, gezien ook zijn kostuum, een werkend leven achter zich. Uit het feit dat hij hier allen op dit bankje zit, leid ik af dat zijn vrouw inmiddels is overleden. Hij is nog goed ter been. OK, hij loopt met een stok, maar dat is meer voor de zekerheid, en het loopt best lekker met zo’n stok. Het is een prachtige lentedag dus hij dacht, ‘ik ga er even op uit’. Gewoon even een rondje wandelen door de het bos en de duinen. Net als vroeger. Maar dan anders. Als je 80 bent, is je wandeling niet ingepland tussen twee agenda afspraken. Je loopt niet op tijd, afstand of hartslag. Je loopt gewoon een rondje en gaat even zitten op een bankje. Gewoon om even te zitten en de hardlopers, de fietsers en de jonge mannen met hun papadag aan je voorbij te laten trekken. Dat is toch wel anders dan vroeger. Dat er op maandag middag jonge vaders met hun kroost door het bos liepen. Dat was in zijn tijd heel anders.

Op het moment dat ik de man voorbij fiets en hem zie zitten, denk ik: wat een rust gaat er van die man uit. En gelijk komt de vraag op, moet je daar 80 jaar voor worden? Moet je eerst een druk leven leven om tot zo’n rust te komen? En dan bedoel ik niet de rust voor de televisie, slapend op de bank of tijdens een vakantie. Gewoon rust in je systeeem. Ergens hebben we bedacht, is ons verteld of heb ik mezelf wijs gemaakt, dat we van alles moeten: banen, carriere maken, de wereld bereizen, boeken schrijven, nog meer werken, internationaal gaan, sporten en dan ook nog een een leuke vader zijn en dingen met en voor je kinderen doen. Is het leven zo bedoeld?

Als ik de TV aanzet of op internet het nieuws volg, gaat het over het ‘bed, bad en brood’ dilemma dat PvdA en VVD bezighoudt en de eventuele politieke consequenties. En daarnaast het drama met de honderden vluchtelingen die zijn omgekomen afgelopen weekend op de Middellandse Zee tijdens hun reis naar een beter leven.

Ergens klopt het niet. Zo kan het allemaal niet bedoeld zijn. De man van 80 zal het nieuws ook volgen. Hij heeft, nog net, de Tweede Wereldoorlog meegemaakt. Hij heeft heel veel meegemaakt. Hij moet zich afvragen waarom we als mensen niet in staat blijken om een beetje goed voor deze wereld en voor elkaar te zorgen. Wij maken ons in NL druk om de verkeerde dingen terwijl een vakantievlucht hier vandaan mensen hun leven wagen en laten voor een beter bestaan. Je druk maken heeft geen zin, dat lijkt het advies dat de man geeft. Maar wat wel te doen?

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

89 – So lonely

19 april 2015 - Door: Tom Scholte

so lonely
Het Haagse bos zondagmorgen uurtje of 10. Er loopt een vrouw een hond uit te laten. Een moment om van te genieten. Het zonnetje schijnt. Het is een prachtige lentedag. Een dag waarbij je de lente ruikt en voelt. Een dag waarbij je het liefst naar het bos zou gaan. Je kunt hardlopen in het bos, je kunt wandelen in het bos en je kunt de hond uit laten in bos. Als je er samen met je hond bent, zoals deze vrouw, geniet je dus eigenlijk dubbel. Deze vrouw heeft naast haar hond nog iets bij zich: een grote koptelefoon. En terwijl ik haar hardlopend passeer vraag ik mij af welke muziek er in haar oren galmt. Ik verwonder mij er over dat je naar het bos gaat, waar je kunt genieten van de zingende vogels, de wind door de bomen en als je geluk hebt zelfs het geritsel van bosmuizen en eekhoorntjes in de bladeren. En als dit er allemaal niet is, dan kun je, zelfs in het Haagse bos, genieten van de stilte. Wat heb je aanvullend aan geluid nodig om van dit moment, van deze lentedag te kunnen genieten?

Later op de dag kijk ik op uitzendinggemist de documentaire Can’t stand losing you – surviving The Police. Een aanbevelenswaardige documentaire over The Police vanuit het perspectief van gitarist Andy Summers. En dat laatste is uniek. Meestal zie en zag je Sting aan het woord. Van The Police had ik op een gegeven moment zowel de LP’s als de CD’s. Hoewel de band eigenlijk net voor ‘mijn tijd’ was, haakte ik in op het moment dat Sting groot was en de echte fans nog rouwden over het uit elkaar gaan van de band. De documentaire laat zien wat een gevecht het was tussen de drie ego’s. Naast de drie ego’s waren het ook briljante muzikanten. Dat versterkte het onderlinge gevecht ook. Wat me, vooral ook als ondernemer, raakte was het moment waarop ze net bij elkaar waren. Ze hadden door dat ze samen tot iets bijzonders in staat waren. Vervolgens zijn ze bij elkaar gaan zitten en hebben alles achter zich gelaten wat ze tot dat moment gedaan hadden. En zeker Summers had al een hele weg afgelegd. Alle ervaring, alle muziekstijlen alles wat er al was, werd vergeten. Ze hadden het vermogen om te zeggen we beginnen nu met z’n drieën helemaal op nul. En kijken wat er dan gebeurt. Zo ontstond een volstrekt eigen geluid en… heel veel succes. Hoewel de documentaire de songtitel ‘Can’t stand losing you’ mee heeft gekregen, had dit volgens mij ook net zo goed ‘So lonely’ geweest kunnen zijn. Want wat een eenzaamheid heeft deze Summers gekend. Van de gierende adrenaline van een optreden naar de eindeloze eenzame hotelkamers. Al dan niet aangevuld met drugs en vrouwen. Maar die konden de eenzaamheid niet wegnemen. Ook binnen de band waren er al heel snel drie eenzame cowboys. Die wisten dat ze samen briljant waren maar, wisten ook dat ze het niet lang met elkaar uit zouden gaan houden. De lol van de mannen zat in het creëren, zichzelf en de band elke keer opnieuw uitvinden. Dat ging ook niet samen met een aaneenschakeling van optredens waar het publiek gewoon de hits wilde horen in de oorspronkelijke uitvoering. Dat ging niet lang goed. Wat een dilemma om te gaan voor het geleefd worden en het mierzoete succes of het leven van je eigen leven en maar zien wat er gebeurt. So lonely.

Ik denk terug aan de vrouw in het bos. Ergens heb ik het gevoel dat ze ook een soort Andy Summers is. Ze loopt daar op een moment in haar leven dat meer weg heeft van een donkere herfstdag dan van een zonnige lentedag. Ze staat op het punt om haar leven flink om te gooien. Zelfs de hond biedt op dit moment geen troost en geen licht aan het eind van de tunnel. Toch voelt ze dat ze op een breekpunt staat. Ze zet haar koptelefoon op, zet het volume op maximaal. Ze weet, dit is de bodem. Slechter dan dit kan het niet worden. Ze drukt op play. Snoeihard ragt de drums, de gitaar van Summers haar hoofd in. Dan de zang. So lonely, so lonely, so lonely, so lonely, I feel so lonely.

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

88 – Mannenvriendschappen

18 april 2015 - Door: Tom Scholte

mannenvriendschappen

Zaterdag 18 april 2015. Ergens op de dag. Locatie: het Molenbeekse – Klompenpad, beginpunt en eindpunt van deze wandeltocht: Wolfheze. Gelegenheid: suprisepartywandeling ter gelegenheid van de 40e verjaardag van een goede vriend. Detail: het geheel is georganiseerd door zijn lieve vriendin. Thema van de dag: mannenvriendschappen. Of in ieder geval als de dag moet worden samengevat, kan dat met dit ene woord: mannenvriendschappen. Gelijk de tip voor vrouwen die hun man aan het praten willen hebben: ga eens een wandeling van 15km met elkaar maken. Dan wordt er zeker gepraat. Of zou dit alleen zo werken bij mannen onder elkaar?

De 13 mannen verzamelen bij café restaurant De Tijd in Wolfheze. Sommigen kennen elkaar al hun hele leven, de broers bijvoorbeeld. Anderen elkaar van de kindertijd, van het samen buiten spelen uit de buurt. Weer anderen kennen elkaar van de studietijd of behoren tot de aangetrouwde schoonfamilie. Sommigen hebben elkaar nog nooit gezien en sommigen hebben elkaar jaren niet gezien. Vandaag zijn we een eenheid. We zijn als het voetbal elftal van Wolfheze dat uitspeelt tegen een onbekende tegenstander. We zijn een eenheid door een samenloop van omstandigheden op deze dag, op deze plaats bij elkaar gekomen. Nu is het ons tegen de rest van de wereld, ons tegen het Klompenpad en ons tegen… ja ons tegen eigenlijk helemaal niets.

15km samen wandelen is anders dan samen 15 bier drinken. Dat hebben we eerder wel eens gedaan. Zo’n wandeling in de natuur, zonder bier, zonder vrouwen, zonder kinderen, zonder alles, brengt ons terug tot waar het om gaat: vriendschap. Teruggeworpen in de natuur gaat het over kinderen, hoe ze in combinatie met drukke banen een relatie kunnen veranderen. Het gaat over de weg die de aannemer, de arts, de manager, de controller aan het gaan zijn. Ieder op zijn eigen manier. De een meer zoekend de ander meer vindend, op dit moment dan. Het mooie van vriendschap is de gelijkheid, het respect en het accepteren van elkaar. Er zijn grappen en zeker de jarige moet het af en toe ontgelden bijvoorbeeld op het moment dat hij geconfronteerd met een aaneenschakeling van anekdotes over zijn woede-uitbarstingen op asociale automobilisten, niet uitkijkende fietsers of op zichzelf na domme acties.

“Het leven begint bij 40, nee echt, dat zei onze tante die bij 40 een nieuw hoofdstuk van haar leven is begonnen, en ik heb het gevoel dat jij ook op zo’n punt staat”. Naarmate de km’s verstrijken vallen alle ruwe bolsters ergens tussen de dennennaalden van het Klompenpad. “ik accepteer dat ik steeds vaker met u aangesproken wordt, ik zeg niet meer ‘zeg maar je’”. De jongens van weleer beginnen grijs bij de slapen te worden. We noemen elkaar nog jongens maar “we zijn nu net zo oud als onze ouders”.

Mannenvriendschappen, die laten zich helemaal niet beschrijven. Die zijn er gewoon. Die blijven. Ook als ze een paar jaar niet gedronken of bewandeld zijn. Over 10 jaar zal er zeker een herhaling van deze dag komen. Dan is er van alles gebeurd, alles zal anders zijn en ook precies het zelfde.

Wil je mijn dagelijkse blog per mail ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter:


 

87 – denkkracht

17 april 2015 - Door: Tom Scholte

denkkracht
Vanavond heeft Marc-Marie Huijbrechts in De Wereld Draait Door een drone laten vliegen. Dat is op zich niet bijzonder. Maar… hij deed dat door het ding omhoog te denken. Hij had een apparaatje op zijn hoofd dat zijn ‘denken’ omzette in de aansturing van de drone. Hoe mooi is dat.

Gisteren was ik op ons Leonardolab in DH en het was een bijzondere dag. De hele dag liepen er mensen in en uit. Er werd overlegd, intern en extern, we hebben met elkaar geluncht, er waren zelfs toevallige ontmoetingen van mensen die elkaar al bleken te kennen of elkaar al wilde leren kennen. Aan het eind van de dag was ik er nog alleen met Ricardo. Ik zei dat ik het echt een mooie dag had gevonden zo met alle mensen. Waarop hij zei: “ja, zo is het precies zoals je het bedacht had”.

Het verhaal van de drone en het verhaal van het Leonardolab komen voor mij in grote mate overeen: denkkracht. En… wat doe je ermee? Met je denken kun je iets in gang zetten. Door te denken wat je wilt zien gebeuren, door te denken hoe jouw ideale rol eruit ziet en door te denken hoe jouw ideale omgeving eruit ziet beïnvloed je de realisatie hiervan. Er zijn wel een paar spelregels: dat wat je denkt een hoger doel dient (niet denken in geld of spullen) en dat je je geluk niet koppelt aan het realisatie van gedachten (de loskoppeling van als… dan..). En de laatste: voorzichtig met het delen je gedachten. De reacties van anderen hierop kunnen je denkproces namelijk verstoren.

Het experiment met de drone kun je zelf doen. De ontwikkelaars vertelden dat je voor € 650,- de verschillende onderdelen online kunt kopen. Je kunt ze daarna eenvoudig zelf aan elkaar koppelen. Het benutten van je denkkracht voor het realiseren van je eigen toekomst kost niets. Tot zover, tot morgen.

Wil je mijn dagelijkse blog per mail wilt ontvangen? Laat dan hier je emailadres achter: