KRO’s profiel ging deze week over Jeroen van Koningsbrugge. Afgelopen vrijdag nog winnaar van de Zilveren Televizier-ster. Het mooie van deze serie is dat het 80% uitspraken van mensen uit de omgeving van de hoofdpersoon zijn. En dat is zo veel sterker en geloofwaardiger dan een voiceover of de hoofdpersoon over zichzelf te horen praten. Hieronder de aflevering (of hier als player niet laadt) die me aansprak om de volgende reden:

De uitzending benadrukt nog maar eens de diversiteit waarmee van Koningsbrugge momenteel succes boekt. Zoals uit bovenstaande uitzending blijkt is hij op RTL succesvol met ‘Ik hou van Holland’ met Linda de Mol. Eerder was hij succesvol bij de publieke omroep het satirische programma Draadstaal met Dennis van de Ven, en daarvoor natuurlijk met de Lama’s. Het aardige is dat zowel zijn omgeving als Van Koningsbrugge zelf in Profiel aangeeft niet veranderd te zijn de afgelopen 15 jaar. Misschien beter geworden, maar altijd heel erg zichzelf gebleven en daarmee door gegaan: hij kan eigenlijk gewoon niet anders. Hij maakt nu alleen nog bewuster keuzes in de dingen die hij niet doet. Simpelweg omdat hij het zich (ook financieel) kan veroorloven. Een mooi personal branding voorbeeld dat je dus, voor de buitenwereld, heel verschillende dingen kunt doen en daar wellicht verschillende mensen mee aanspreekt. Maar dus vooral moet doen wat je moet doen. En zolang je niet precies weet wat dat is, daar vol naar op zoek moet.

Gevolg van het succes is wel dat hij, samen met de ander bandleden, het project Zeus heeft moeten stoppen. Daar kwamen namelijk opeens hele andere mensen op af omdat ze wisten dat Van Koningsbrugge in de band speelde. En dan kan de lol blijkbaar snel van af zijn.

Verschillende dingen doen kan dus in veel gevallen goed, heel goed zelfs.

Volg van Koningsbrugge hier ook op Twitter.

Ik ben redelijk gefascineerd door het programma The Voice of Holland. De talentenjacht van RTL. Ik ben er nog niet helemaal achter wat het is, maar goed, er zijn met mij nog zo’n 2,7 miljoen Nederlanders die het een aardig concept vinden. De eerste ronde bestond uit de zogenaamde ‘blind auditions’ waarbij de juryleden alleen de stem hoorden. Op basis daarvan bepaalden ze of de kandidaat door mocht naar de volgende ronde. Als ze zich om draaiden dan betekende dat: ja je mag door. Zie hier een voorbeeld van zo’n auditie.

De tweede ronde bestaat uit een ‘battle’ waarbij twee deelnemers tegen elkaar zingen. Eentje mag daarna naar huis en een mag door naar de volgende ronde. Nu wordt het echt leuk. Want op basis waarvan mag iemand door? En wanneer mag iemand naar huis? Zier hieronder zo’n battle.

Het mooie van feedback van de jury is dat in veel gevallen de kandidaat naar huis mag die het best kan zingen. Het gaat er blijkbaar niet alleen om heel goed te kunnen zingen. Het gaat, en dat is natuurlijk iets wat mij vanuit personal branding oogpunt aanspreekt, om eigenheid. Het gaat er niet om heel, heel goed iemand na te kunnen zingen. Die stem, die persoon is er namelijk al. Wil je succes hebben dan moet je heel, heel goed je eigen stijl kunnen ontwikkelen. Zie ook de onderstaande ‘battles’ en het commentaar.

Het mooie is dat kijkers op de site van The Voice of Holland hun reactie kunnen geven op de battles en de daarop volgende besluiten van de jury. Op het moment dat de jury niet kiest voor de kandidaat die het best kan zingen stuit dat op onbegrip bij de kijkers. Wat in eerste instantie natuurlijk begrijpelijk is. Maar het is niet de soundmixshow waar je heel goed iemand na moet kunnen doen. Het programma is op zoek naar een nieuwe Nederlandse topartiest, en die moet heel goed kunnen zingen… op een eigen manier.

foto: Arnold van West

Voor mijn trainingen en workshops (online) personal branding zoek ik de deelnemers standaard even op via Google of direct via LinkedIn, Facebook of Twitter. Het gaat hierbij vrijwel altijd om trainingen en workshops voor medewerkers van bedrijven en overheidsorganisaties.  In 60% van de gevallen vind ik een LinkedIn profiel. In een aantal gevallen aangevuld met de naamsvermelding in een publicatie. Sporadisch kom ik nog wat sportuitslagen of een Twitterpagina tegen.

De afgelopen weken komt ik echter een aantal keer een eigen website tegen van ‘medewerkers’ die in hun eigen tijd voor zichzelf een eigen website in de lucht hebben. En in alle een, twee, drie keer gaat het om (amateur) fotografen. Het lijkt alsof alleen fotografen iets te delen hebben op Internet. Op zich natuurlijk heel erg leuk dat ze dit doen. Maar waarom zijn al die andere professionals zo bescheiden met hun profiel en online aanwezigheid. Voor de 60% van de mensen die zich toch al laat zien op LinkedIn, waarom niet af en toe nog iets meer delen? Dat mag eigen werk zijn, maar dat mag ook gerust een interessante website of artikel van iemand anders zijn. Online personal branding is iets sociaals, iets aardigs wat je doet voor anderen. Je deelt namelijk iets van je kennis of ervaring waar anderen wat aan kunnen hebben.

Misschien een aardige insteek: zie je zelf eens als fotograaf. En deel de ‘beelden’ die je opvallen. Deel ze visueel of via tekst. Voorzie ze eventueel van commentaar, maar deel wat je ziet, voelt en vindt om hiermee iets voor anderen te betekenen.

Bovenstaande foto van vriend en professioneel fotograaf Arnold van West.

“Ik ben geen merk” is iets wat ik nog wel eens hoor tijdens mijn missiewerk. Hier een hernieuwde poging uit te leggen hoe een ‘product merk’ of product branding zicht verhoudt tot personal branding(met dank aan Strategisch Management van Merken).

‘Oorspronkelijk staat het begrip merk voor een door een productent of handelaar gemerkt artikel. Al in de middeleeuwen voorzagen de ambachtslieden hun koopwaar van initialen om het hun afnemers gemakkelijk te maken bij tevredenheid de aankoop te herhalen. Al snel gevolgd door de familienaam van de producenten op het product of producten te plaatsen (Philips, Citroen, Dr. Oetker, Knorr). De ‘oerfunctie’ van een merk is dan ook herkenning. En deze functie is ook vandaag de dag natuurlijk de kernfunctie van een merk.’

‘In het midden van de twintigste eeuw ontstond het besef dat merken niet alleen gekocht werden om de functionele kenmerken van de producten en diensten waaraan ze verbonden waren, maar ook vanwege de symbolische betekenissen die ze zelf vertegenwoordigden. Productkwaliteit werd steeds vaker als randvoorwaarde beschouwd en was niet langer een afdoende middel om het merk te differentiëren van zijn concurrenten. Naarmate het steeds moeilijker werd om onderscheidende producten te ontwikkelen en dat onderscheid ook langere tijd te handhaven, kwam de nadruk steeds meer te liggen op het scheppen van onderscheidende symbolische merkbetekenissen. Merken voegen emotie toe aan de wereld van functionele producten.

traditionele product branding

Hier is het voor veel producten en merken bij gebleven. En hier is voor veel mensen ook de kennis over merken bij gebleven. Dit is het beeld van een merk dat een kunstmatige en wellicht geforceerde ‘emotie schil’ om een product heen legt. En logisch dat mensen zich daar niet mee willen associëren.

We zien de laatste 10-15 jaar echter een verdere ontwikkeling van het ‘merk denken’, namelijk het ontstaan van de ‘merkidentiteit’. Voor een aantal merken en dat geldt dus met name ook voor de personal branding staat het merk voor alles wat een onderneming of persoon wil zijn. Wat je ook van het merk McDonalds’s vindt, het is meer dan een restaurant waar je hamburgers kunt eten. Het is een totaalbeleving.

identiteit en personal branding

Op deze manier is een merk richting gevend en minder afhankelijk van het ‘wat’, van de producten of diensten die het aanbiedt. Zo kan hamburger restaurant McDonalds makkelijk ook een visburger of maaltijdsalade aanbieden. En ben ik heel benieuwd hoe het gaat met de koffiebusiness van Heineken.

Met je personal branding sta je dus voor de uitdaging om niet te veel op je producten en diensten te focussen. Maar juist op wie je bent, wat je allemaal nog meer doet en hoe logisch dat totaalpakket is om wie je bent. Op het moment dat je jezelf te veel beperkt tot een functie of set van vaardigheden of competenties, is het veel lastiger om veel verschillende dingen te blijven doen die anderen ook snappen. Als mensen weten wie je bent en waarom je doet wat je doet zullen ze je veel makkelijker vragen voor nieuwe dingen waarvan je het bestaan wellicht niet kende.

Hoe vaak heb je jezelf wel eens de vraag gesteld waarom je de dingen doet die je doet?

En hoe vaak heb aan anderen wel eens verteld waarom je doet wat je doet?

Simon Sinek houdt een betoog dat het ‘waarom’ van organisaties, en volgens mij ook van mensen, essentieel is voor een succes, waardevol en duurzaam bestaan. Op het moment dat het ‘waarom’ duidelijk is, is het ‘wat’ minder relevant en ook veel gemakkelijker aan verandering onderhevig. Je kunt dan veel gemakkelijker van baan, functie of project wisselen. Op het moment dat het ‘waarom’ niet duidelijk is voor jezelf en voor anderen, dan begrijpen ze niet wat de relatie is tussen de dingen die je doet.

Neem even de tijd en bekijk de presentatie van Sinek. Hij schreef eerder het boek: start with why. Lees ook de blogpost van Marco Derksen over Sinek.

Een manier van (online) personal branding is via ‘content marketing. Onderstaand filmpje legt uit wat content marketing is. In het filmpje wordt vooral over de marketing van organisaties gesproken, maar je kunt organisatie zo vervangen door ‘professional’ en het gaat over personal branding. De essentie deel de kennis die je hebt en maak deze relevant voor anderen. Niet vertellen dat je goed bent of ergens veel van weet, maar deze kennis delen in relevante artikelen, verhalen, links en … video’s. Kijk zelf maar even.

Wat is Content Marketing? from Moodfactory on Vimeo.

via frankwatching

Er is iets vreemds aan de hand bij onze supermarkten. Zowel de AH als de ‘Lekker Doen’ (=supermarkten Dirk van de Broek, Bas van der Heijden en Digros) gooien de prijzen van ‘A-merken‘ in de strijd. ‘Lekker Doen’ geeft aan dat de A-merken bij hun het goedkoopst zijn. Op zich is dat nog niet zo heel gek. Hiermee zetten ze hun prijzen af met die van de andere supermarkten.

AH doet wel iets raars. Die zet namelijk de prijzen van de A-merken af tegen die van het AH-huismerk en het Euroshopper merk. Het hele idee achter (A-)merken is dat je de aandacht van de prijs afhaalt. En daardoor een hogere prijs voor en een voorkeurspositie realiseert. Door op de website en in de winkel de producten, merken en prijzen zo naast elkaar te zetten maakt het toch wel erg gemakkelijk kiezen.

Ik heb vandaag bij de AH Euro Shopper vuilniszakken gekocht. Om te vergelijken met de AH vuilniszakken die ik normaal kocht. En inderdaad voelen ze qua materiaal iets anders aan. Iets dunner ook. Maar zijn ze daarmee slechter van kwaliteit? Mijn eerste indruk is van niet. Maar veel mensen zullen toch twijfelen en… kiezen AH merk. Dat is ook het merk waar AH ongetwijfeld het meeste marge op zal maken. Het is net als bij de koffie. ‘Wilt u klein, normaal of groot?’ En wat kiest 80% dan? Inderdaad ‘normaal’. Terwijl als je maar twee soorten hebt, kiezen mensen vaker de kleinste/goedkoopste.

Toch adviseer ik je om je met je personal branding niet als een prijsvechter neer te zetten. AH heeft zelf in de hand welke producten en merken er naast elkaar liggen. Jij hebt dat helaas niet. Op het moment dat jij je af gaat zetten tegen een ‘duurdere’ senior en een ‘onervaren’ junior’ denk je dat je wellicht de beste keus bent. Maar voor hoelang? Hoelang duurt het voordat zich een nieuwe ‘medior’ tussen jou en de junior manifesteert? Dit is de hele uitdaging van personal branding. Aan de ene kant herkenbaar en consistent. Maar aan de andere kant de aandacht weghalen bij het ‘wat’ je doet. De aandacht verleggen naar ‘wie’ je bent en ‘waarom jij de dingen doet die je doet’.

Als ik naar het lijstje kijk weet ik dat het 1 merk in ieder geval gelukt is om boven het AH gemiddelde uit te stijgen.

En dat merk staat niet voor niets in de top 10 sterke merken van Nederland.

Steeds meer mensen zijn actief op social media als LinkedIn, Twitter, Facebook etc. Het aardige is dat mensen daar ook dingen delen over hun werk, hun werkgever, opdrachten en klanten/opdrachtgevers. Dit zou je ‘online personal branding’ kunnen noemen. Zeker als deze online zichtbaarheid bewust en gestuurd wordt door de professional. Als het een bijdrage levert aan hoe anderen haar zien.
Als werkgever kun je dit negeren en denken dat het vooral een privé-issue is. Maar steeds meer organisaties zien de bedreigingen en/of kansen in van online activiteiten door hun medewerkers. In veel gevallen zien organisaties het als bedreiging als hun medewerkers zich online gaan manifesteren.
Bedrijven als TNT, Coca Cola en Intel maar ook de gemeente Amsterdam en het CNV ontwikkelde social media richtlijnen voor hun medewerkers.
In de meest gevallen zijn de richtlijnen beperkend:

• Gemeente Amsterdam: Breng geen gevoelige of vertrouwelijke informatie naar buiten en onthoud je van uitspraken die beledigend kunnen zijn
  Doe als ambtenaar geen uitlatingen die de geloofwaardigheid van je eigen functioneren of die van de gemeente kunnen aantasten (hoe dichter je bij het beleidsterrein staat waarover je uitspraken doet, des te groter de maatschappelijke gevolgen kunnen zijn).
• Cocal Cola: You are responsible for your actions. Anything you post that can potentially tarnish the Company’s image will ultimately be your responsibility.
• CNV: Werknemers zijn persoonlijk verantwoordelijk voor de inhoud die ze, voor zover dat niet tot hun functie behoort, publiceren op blogs, wiki’s, fora en andere media die gebaseerd zijn op user-generated content.

Het was even zoeken, maar in deze richtlijnen heb ik iets kunnen vinden wat erop wijst dat organisaties hun medewerkers op een positieve manier tot online personal branding stimuleren:

• TNT: add value, think before posting.
• Intel: Are you adding value? There are millions of words out there. The best way to get yours read is to write things that people will value. Social communication from Intel should help our customers, partners, and co-workers. It should be thought-provoking and build a sense of community. If it helps people improve knowledge or skills, build their businesses, do their jobs, solve problems, or understand Intel better—then it’s adding value.

En daar gaat het natuurlijk om: “van toegevoegde waarde zijn”. Maar of de medewerkers van TNT en Intel nu ook weten hoe ze dat moeten doen, is nog even de vraag. Ik ga op zoek naar het antwoord.