Afgelopen maand was ik na 20 jaar terug in Azië. Nu met mijn gezin om te ontdekken of reizen met kinderen kan. En het kan. Een verzameling van bussen, nachttreinen en vliegtuigen bracht ons van Bangkok via Nong Khai naar Vientiane. Vervolgens naar Vang Vieng en Luang Prabang. Van daar naar Hanoi, Halong Bay en Hoi An. En toen via Bangkok weer naar huis. 20 jaar geleden heb met rugzak een jaar gereis door Australië en Azië. Die reis kan ik nog helemaal uit tekenen en het beste wat ik me herinnerde is elke dag kunnen kiezen waar te gaan: links, rechts of toch nog even blijven hangen.

Het gevoel van het ontbreken van een ‘status quo’. Zodra je ergens bent weet je dat je weer weg gaat. Het reizen is het doel, en er is geen bestemming. Dit was even uitleggen aan een 6 jarige die normaal bij het instappen van een auto of bus al vraagt: “zijn we er bijna?”. We waren er dus nooit, of beter gezegd we waren er de hele tijd.

Tijdens de voorbereiding hadden we het dan ook steevast over reis en niet over vakantie. Het aantal dagen was bekend, de route allerminst. De aanpak ontwikkelde zich gaande weg. Hoe indrukwekkend een vliegtuig, olifantenrit of ‘homestay’ ook was geweest, een zwembad werd ook overal gevonden. En zolang je in hoofdlijnen de Lonely Planet blijft volgen is er na een paar dagen plakrijst en noodle-soep altijd wel ergens een pizza te vinden.

Een maand is natuurlijk eigenlijk te kort. Zeker als je ‘backpackers’ tegen komt die 6-11 maanden op pad zijn. De ‘reizende’ levensstijl is echter wel iets om vast te houden. Jezelf dwingen het onbekende te verkennen, nieuwe mensen te ontmoeten en elke situatie niet als doel te zien maar als tussenstop om een ervaring op te doen, een verhaal te halen en dan weer verder te gaan. Want een mooi verhaal is het wel: achterop bij je dochter van 6 op een 125cc motor langs het strand van Vietnam.

meer foto’s