Andre Agassi was 20 jaar professioneel tennisser. Een keuze die zijn vader voor hem gemaakt had nog voordat hij geboren was. Toen hij 6 was moest hij elke dag 2.500 ballen slaan die door een machine (De Draak) op hem af werden gevuurd. Hij had talent, hij had de wil om altijd te winnen en daarnaast zijn vader die dagelijks tegen hem stond te schreeuwen dat hij harder moest slaan.

In “Open, een autobiografie”, beschrijft Agassi zijn leven van zijn 6de tot zijn 36e. Het boek heeft me van de 1e tot de 469e bladzijde geboeid. Het is me ook nogal een leven wat Agassi heeft gehad. En vooral het feit dat hij tennis altijd gehaat heeft, maakt het zo’n bizar verhaal. Agassi is altijd geleefd en heeft eigenlijk geen een beslissing zelf kunnen nemen. Dit veranderde op het moment dat hij met zijn foundation is begonnen. Al tijdens zijn actieve loopbaan vond hij een doel om voor te tennissen. Een doel om zijn naam zo groot mogelijk te maken en zoveel mogelijk geld bij elkaar te spelen. En dit doel was, hoe kan het ook anders, het bieden van kansen aan kinderen. Tennis werd een middel om zijn persoonlijke doelen na te streven en te realiseren. Om anderen iets te bieden wat hij zelf niet gehad heeft. Een inspirerend boek dat ik van harte kan aanbevelen, ook voor mensen die niets met tennis hebben. Inspiratie voor mensen die iets van hun leven willen maken, maar ook stof tot nadenken voor mensen die denken Agassi te kennen of een mening over hem hebben.

Het is Agassi gelukt om meer te zijn dan de tennisser. Het is wel een voortdurende zoektocht geweest van tientallen jaren, maar hij heeft heel aardig gevonden wie die is en wat hij daar mee wil, en dat is indrukwekkend om te lezen.

Agassi was eind vorig jaar ook bij De Wereld Draait Door. Zie ook het verschil tussen de mensen Krajicek en Agassi in het filmpje. Ben benieuwd wat jij daarvan vindt.