Maandag 20 juli was ik bij het concert van U2 in de Amsterdam Arena. En ik was niet de enige. Samen met mij waren er nog zo’n 60.000 mensen die er gemiddeld €  60,- voor over hadden om het ruim twee uur durende optreden van Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen Jr. bij te wonen. En als je daar zo staat vraag je je wel af hoe dit kan. Hoe krijgen vier van die gasten het voor elkaar om met een totale crew van een paar honderd mensen rond te touren. En daarbij stadions met dit soort aantallen mensen aan te trekken. Mensen die zo iets ‘mee willen maken’ willen ‘beleven‘ en daar dus het een en ander voor over hebben. CD’s/muziek worden, veelal illegaal, gedownload. Daar hebben we geen geld meer voor over. Maar we willen nu, net als vroeger, misschien wel meer dan vroeger beleving. Het concert was binnen 10 minuten uitverkocht. En het was ook echt iets heel bijzonders. Een rond podium met daarboven een rond scherm, mensen dus rondom het podium, zowel op het veld als op de tribunes.

Het willen bijwonen van concerten en andere evenementen bevestigt ons leven in een belevenis economie. Het willen meemaken van belevenissen en het moeten realiseren van belevenissen. Ervaringen en gebeurtenissen die een verhaal opleveren en die herinnerd worden. En dat is ook de uitdaging voor ons als professionals. Om ons werk door andere mensen te laten beleven. In een tijd waar mensen zo veel tijd zitten te twitteren, mailen en ronddwalen op sociale netwerk sites, gaan we op zoek naar real live ontmoetingen. Met als sprekend voorbeeld de recente Tweetup (ontmoeting van mensen die elkaar via Twitter hebben leren kennen) van Maxime Verhagen (waar ik dan weer niet bij was):

VerhagenTweetup.nl op het Ministerie van Buitenlandse Zaken from Martijn Snels on Vimeo.