En dan heb je besloten dat je voor jezelf gaat beginnen, weet je wat je belangrijkste merkwaarden zijn (in mijn geval: creatief, kritisch/analytisch humoristisch/prikkelend/toegankelijk) en dan blijkt het beestje ook nog een naam nodig te hebben. Want, er vanuit gaande dat de filosoof Ludwig Wittgenstein (1898-1951) gelijk had: ‘Iets kan niet bestaan zonder benoemd te zijn’.

Dat ‘benoemen’ was wel even een dingetje. Wilde ik mijn voor- én achternaam in mijn bedrijfsnaam? Of een van de twee? Welk zelfstandig naamwoord – journalist, tekstschrijver, redacteur – moest er voor of achter die voor- en/of achternaam staan? Wat was commercieel verstandig? Wat voelde een beetje goed?

Tijdens sport- spel- en borrelavonden met vrienden passeerde een legioen potentiële bedrijfsnamen de revue, van gortdroog tot veel te frivool. Een greep uit de passanten die het net of bij lange na niet haalden: Marieke Venbrux Tekstproducties, Marieke Venbrux’ Txtfactory, Venbrux txt, Context, Supertext, de Schrijverie, Marieke de pieke en ga zo maar door. Lachen, gieren, brullen, maar de ochtend na zo’n avond tastte ik bedrijfsnaamtechnisch nog steeds in het duister. Want alle eventuele potentiële namen hadden wel íets waardoor ze het (net) niet waren. Te saai. Te weinig onderscheidend. Te niet-de-lading-dekkend. Te Engels. Te pretentieus. Te hoogdravend. Te veel-geschreeuw-weinig-wol. Te niet-bij-mij-als-persoon-passend. Het vinden van de juiste bedrijfsnaam begon akelig veel trekken te vertonen van een zoektocht naar de ideale partner.

Ondertussen kwam de inschrijvingsdatum voor de Kamer van Koophandel dichterbij. Even overwoog ik daarom ‘methode Freud’ in te zetten. Die pas ik steevast toe in restaurants, als ik niet kan kiezen. Tijdens het opnemen van de bestelling, kijk ik wat er ‘spontaan’ uit mijn onderbewuste naar boven komt. Verrassend, dat wel. Maar – zo realiseerde ik me – die verrassing is ook wel eens onaangenaam gebleken: mijn onderbewuste bestelde slakken, volgens mijn bewustzijn geen succes.
Veiligheidshalve besloot ik Freud daarom toch geen deelgenoot te maken van het project bedrijfsnaam. Liever brainstormde, dacht, wikte, woog en overwoog ik met mijn bewustzijn nog even verder.

Daarmee lijk ik overigens wel een uitzondering te zijn. Volgens Joachim ter Haar, directeur van naamgevingsbureau Zigila, is de naamkeuze voor veel startende ondernemers ‘een sluitpost op hun lange lijst van ‘things to do’’. ‘Vaak wordt in een half uurtje even een naam verzonnen’, aldus Ter Haar in het tijdschrift Sprout. ‘Ze kijken vooral of de domeinnaam nog beschikbaar is. Daarmee heb je nog geen goede naam voor het opbouwen van een merk.’

Maar, wat is dan wel een goede naam? Ter Haar geeft daarvoor in het betreffende artikel een uitgebreide checklist. Die las ik zelf overigens pas toen ik mijn bedrijfsnaam al had vastgesteld. Want já: dat is goed gekomen. Hoe?

Tijdens het actualiseren van mijn LinkedIn-profiel. Op de LinkedIn-vraag What are you working on now? antwoordde ik: Marieke schrijft stukjes. Toen ik die drie woorden op het beeldscherm zag staan, viel het kwartje. Stukjes schrijven. Was dat – simpel en heerlijk down to earth verwoord – überhaupt niet wat ik als journalist in de kern deed? Dat die ‘stukjes’ het merendeel van de tijd prikkelende/analytische/creatieve artikelen zijn, dat schreef ik op mijn website en LinkedIn-profiel wel ‘recht’. Maakte ik meteen mijn core business zichtbaar.

Ik heb de drie woorden drie dagen op me in laten werken. Toen ben ik naar de Kamer van Koophandel gegaan en heb ik mijn bedrijf ingeschreven. Vanaf die dag was het een feit. Marieke schrijft stukjes. Dit was er zo eentje.

Marieke Venbrux (31) is freelance journalist en schrijft onder andere voor Het Financieele Dagblad en Viva.