Medewerkers anno 2007 zijn niet meer tevreden met hun baan louter en alleen als maandelijks het salaris wordt gestort. Zelfs niet als dit jaarlijks netjes marktconform wordt verhoogd. Medewerkers eisen ontwikkelingsmogelijkheden, uitdaging en waardering. En als aij dat niet krijgen, zijn zij zo weer vertrokken. Waarom lukt het organisaties dan zo slecht om deze ontwikkeling, uitdaging en waardering te bieden? En waarom gaan medewerkers er zo makkelijk vandoor? Ik denk dat een belangrijk deel van het antwoord gegeven wordt in de Volkskrant door Ton Wilthagen(hoogleraar op het gebied van de arbeidsmarkt): in een arbeidsrelatie is sprake van wederkerigheid. Vroeger mocht je als werknemer blij zijn als je bij een organisatie mocht werken. Veel werknemers hebben nu een houding van:”de organisatie mag blij zijn dat ik daarvoor wil werken”. Maar de oplossing moet in de wederkerigheid gezocht worden. Organisaties en medewerkers hebben allebei belangen in een arbeidsrelatie. Het is dan ook zaak om deze belangen inzichtelijk te maken om hieraan tegemoet te komen. Organisaties moeten actief op zoek naar de visie, missie, waarden en passies van de (toekomstige) medewerkers. Om hier vervolgens invulling aan te kunnen geven.